కోయిలలా, నా కోసం పాడనక్కరలేదు.
కలువలా, నా రాకకై వేచి, విసిగివేసారే పని లేదు.
క్రిష్ణమ్మలా, నా వైపు పరిగెత్తి అలవనవసరం లేదు.
భూమాతలా, నా చుట్టు పరిభ్రమించె శ్రమ లేదు.
లోకమంతా ఒకలా, నేనేంటో ఇలా ? అంతుచిక్కట్లేదు.




దాదాపుగా ఒక్కటే పదాలతో (కోన్నిచోట్ల ఉద్వేగాలు చెడకుండా వుండటానికి పర్యాయపదాలు వాడుట జరిగింది. ) రెండు వేర్వేరు భావాల్ని పలికించటం కోసం చేసిన ప్రయత్నం. మొదటిదానిలో ప్రేయసిని పోగొట్టుకున్న ఓ మనిషి ఆవేదన పలికితే, రెండోదానిలో ప్రేమలేఖ రాసిన కుర్రోడు కనిపిస్తాడు. ( అలోచించిన ఆశాభంగం. బహుశా, సొంత కవిత కి సొంత ముందుమాట రాసుకునే సొల్లుయెదవని ఇంతవరకు చూసివుండరు. ఇప్పుడే చుసి తరించండి, ఈ తొక్కలో బ్లాగుపోస్టులో. ప్చ్.. ఎం చేస్తాం చెప్పండి, దీన్ని నా వ్యక్తిగత బ్లాగులా వుంచుకుంటున్నా, కాబట్టి నా స్నేహితులు ఇచ్చిన compilements ని ఇలా పొందుపరచాల్సివస్తోంది. )

స్పందించె మనస్సు కి కవిత్వం కష్టం కాదని నా నమ్మకం. కవిత రాయటం తేలిక అని నేను చెప్పనుగాని, ప్రయత్నిస్తే కనీసం త్రుప్తి కలుగుతుంది. మీరు లోనైన భావోద్వెగాలని అలానే ఒడసిపట్టి, పదాల వేట మొదలేట్టండి.. నాలాంటి, ఇంగిలిపీసు నేర్చుకొబోయి అటు సరిగ్గా అదీ రాక, ఇటు వచ్చిన కాస్త తెలుగుని పోగోట్టుకున్న సంకరజాతి కంచర గాడిదలకి మొదట్లో కష్టంగానే వుంటుంది. కొంచెం కొంచెంగా మన భాషాపరిఙ్నానం ఙప్తికి వచ్చేస్తుందిలెండి. (నాకు ఇంకా రాలేదు :( )