మాష్టారు! ఇంకా ఇక్కడేం పీకుతున్నారు ? ఈ బ్లాగుని మూసేసి, నా వెబ్ పేజ్ లొ పెట్టెసుకున్నా. ఈ కింద లింక్ పట్టుకుని, అక్కడికి వచ్చెయండహే, కుమ్మేసుకుందాం!
http://naagas.g33k.in/blog

కారణం: బ్లాగర్ లొ కస్టమైజేషన్ కుదరటంలేదు. అదే సొంత సైట్ అయ్యితే, ఏది కావలంటే అది గెలుక్కొవచ్చు. :D

ఎదో అలికిడి అయ్యినట్టు వినిపించింది. మనకి పట్టపగలు, ఏ పనిలో లేనప్పుడు కూడా అలికిడి శబ్దాలు వినిపించవు మాములుగా, నిద్రలో బిజిగా వున్నప్పుడు వినపడటమేంటో అర్ధం కాక, అయోమయంగా కళ్ళు తెరిచా. నా లాప్ టాప్ నేను నిద్రపోయయని తెలియక, సినిమా మెత్తం ప్లే చేసి యెర్రిచూపులు చూస్తొంది. నా రూమ్మేట్ స్వప్నాల వెంట పరిగెడుతూ, గురకలు పెడుతున్నాడు. బహుశా పరిగెత్తి పరిగెత్తి, రొప్పు వస్తోందేమో. మొదట్లొ, నిద్రపట్టేది కాదు కాని, వాడి గురక ఇప్పుడు బాగా అలవాటయ్యిపోయింది. నా నిద్రాభంగానికి కారణం ఖచ్చితంగా వీడు కాదు. అలికిడి నాకు వినిపించలేదు, అనిపించింది అని నిర్ధారణ చేసుకుని, సెల్ఫోన్ లో టైం చూశా.. అర్ధరాత్రి 3:30 (అవును, అది నాకు ప్రాత:కాలం కాదు, అర్ధరాత్రే) అయ్యింది. నేను ఇంటర్ చదివే రోజుల్లొ, 7 అయ్యినా నిద్రలేవటం లేదని, మా వార్డన్.. పొద్దునే 4 గంటలకి నిద్రలేచి చచ్చే జీవాల ఉనికి గురించి అరగంటసేపు తెలియబరిచాడు, ఇంకెప్పటికి మరిచిపోకుండా. కొంపతీసి ఆ జీవాలని కన్న తల్లిజీవం మా పొరిగింట్లొ ఆవాసం పెట్టలేదు కదా ? ఆ జీవం కాదు కదా, అర్ధరాత్రి 3:30కి ఈ అలికిడి నిర్వాకానికి కారణం ? అని పరిపరివిధాల, పెక్కురకాలగా అలోచించుకుంటూ, పొద్దునే మంచినీళ్ళు తాగటం మంచిదని చెప్పిన మంతెన సత్యన్నారయణ ప్రోగ్రాం మా నాన్నతో కలిసి చూసిన విషయం గుర్తుకు వచ్చి, బాటిల్ ఎత్తాను.. ఎం మంచి జరుగుతుందో తెలుసుకుందామని. పడుకునేప్పుడు నిండుగానేపట్టాను, ఇప్పుడేమో చుక్క కూడా లేవు. అప్పటికి అలా ఎన్నిసార్లు లేచి నీళ్ళు తాగానొ అనుకుంటూ నీళ్ళు పట్టుకొటానికి హాల్ లొకి వెళ్ళాను. మా ఇంట్లొ నిద్రపోయెముందు, దీపాలార్పెలాంటి చెడు అలావాట్లు ఎవ్వరికి లేవు, కాబట్టి తడుముకుంటూ నడిచే బాధ తప్పింది. లైట్లంటే.. సరే, ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో పనికి వస్తాయ్, మరి ఫ్యాన్ల సంగతేంటో! నీళ్ళు పట్టుకుంటుంటే, బాల్కని తలుపు గాలికి చిన్నగా కదిలేప్పటికి అటు వైపు చూడాల్సివచ్చింది. చిక్కటి తెల్లపు రంగు ప్రకాశం, బాల్కని నిండా పరుచుకుంది. చెట్లన్ని, మెల్లగా కదులుతూ.. పిల్లలని ఆటలకిపంపే తల్లి ఎంత జాగ్రత్తగా పంపుతుందో.. అంతే జాగ్రత్తగా చల్లటి పిల్లగాలిని పంపుతున్నాయి.. "ప్రక్రుతి అహ్లదకరంగా వుంది, పద రసికా! ఆలస్యమేల?" అంది మనస్సు. "ఎహే నీ.. ఎం పనిపాట లేదా.. ఎందుకు వచ్చిన పితలాటకాలివన్ని, వెళ్ళి హాయిగా నిద్రేసుకుందాం పదా, అస్సలికే ప్రియమణి వాళ్ళ ఇంటిదాకా వెళ్ళి పలకరించకుండా వస్తే బావొదు" అని గొడవ చేసింది వయస్సు.
deadlock లో రెండు సెకెన్ల సమయపరిమితిని మీరటంవల్ల, మెదుడుకి అదీనతని ఇవ్వటం జరిగింది. ఇవ్వాళ్ళ ప్రియమణి కాకపొతే, రేపు త్రిషా వాళ్ళింటికి వెళ్ళి, కాఫి తాగొచ్చు. ఈ లైటింగ్ మళ్ళి ఇంకో నెల దాకా రాదు. అయ్యినా బాల్కని రెండడుగులే కదా అని లాజికల్ గా అలోచించింది. అందుకే బాస్సు, నిన్ను మెదడంది.. అబ్భా అబ్భా ఎంత గొప్పగా అలొచించావు. అని పొగుడుతూ శరీరవయవాలు బాల్కనిని చేరాయి.

ఎంత ప్రకాశవంతంగా వుందొ బయట.. కళ్ళు జిగేల్మన్నాయి. ఖచ్చితంగా ఇది, పౌర్ణమి వెన్నెల కాదని అర్ధమయ్యి, పరిసరాలు గమనించా. కార్ పార్కింగ్ లొంచి వస్తోంది వెలుగు. అక్కడ అపార్ట్మెంట్ బెంచ్ మీద ఎవరో అమ్మాయి ముడుచుకుని కుర్చుని వణుకుతున్నట్టు వుంది. బెంగుళుర్లో పొద్దున్నే 3:30 కి ఆరుబయట కుర్చుంటే వణుకు.. దాన్ని ఆనుకుని జలుబు, మరి ఆలస్యం చేయకుండా జ్వరం వచ్చేస్తాయి, ఆ మాత్రం తెలియదా అనిపించింది. అవునులే, అనుభవం మీద తెలుసుకోవాల్సిన విషయాలవి. అమ్మాయి మాత్రం మెరిసిపోతుంది, ఆ ప్రకాశమంతా తననుంచే వస్తుందా అన్నట్టు వుంది. మిరిమిట్లుగొల్పె తెల్లటి అనార్కలి టైపు డిజైనర్ డ్రస్సు.. దాని మీద, అంతకన్నా ఘోరంగా మెరిసిపోతూ, కొట్టొచ్చిన్నట్టు కనిపిస్తున్న వెండిరంగు దారంతో చేసిన సొగసులు.. తిరుపతి కొండ మీంచి, ఊరిని చూస్తున్న భావన. ఆ పిల్లగాలితో మేము కూడా ఆడుకుంటామని ఆమె కురులు మారాం చేస్తున్నట్టు వున్నాయి. కొంతమందిని అందంగా వున్నారని చెప్పటానికి, మెహం చూడనక్కర్లేదు. మనస్సు వారి విషయంలో ఎప్పుడు తప్పు చేయదు. ఆ కోవకి చెందిందే ఆ అమ్మాయి.
"కల కాదుగా నిజమే కదా.. నిను చూస్తున్నా"
ఎదో ఫంక్షన్ అయ్యివుంటుంది. లేకపోతే ఇంత పొద్దున్నే, ఇంత అందంగా ముస్తాబు ఏ తలకమాసిందీ అవ్వదు. ఈ అమ్మాయి కూడా మన అపార్ట్మెంట్స్ లో ఎప్పుడు తగల్లేదు, ఫంక్షన్ కి వచ్చి వుంటుంది. బహుశా, ఈ లైటింగ్ కూడా ఆ ఫంక్షన్ కి ఏర్పాటు చేసిందయ్యిండొచ్చు. అయ్యినా, 3:30కి అపార్ట్మెంట్స్ లో చేసుకునే ఫంక్షన్స్ ఎముంటాయబ్బా అనిపించింది. ఒక్కసారి, అమ్మాయిని పూర్తిగా, మెహంతో సహా చూసేసి కళాపోషణ చేశామనే త్రుప్తితొ వెళ్ళి పడుకుందామని, కాస్త పరిశీలనగా.. వంద శాతం మెలుకవ తెచ్చుకుని చూశాను. అప్పుడు అర్దమయ్యింది, తను వణకటంలేదు.. ఏడుస్తుంది. వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుంది.

ఇప్పుడు మీకు ఒక విషాదకరమైన సంఘటన ఒకటి చెప్పబొతున్నానండి. గుండె నిబ్బరం చేసుకుని చదవండి. ఇంతకుమునుపు ఎప్పుడైన సినిమాలు చూసి ఏడ్చిన flashbacks గనుక మీకు వుంటె వెంటనే ఈ టపాని మూసెయ్యండి (మనకి అలాంటివి మూడు వున్నయిలేండి. ఒకటేమో చిన్నప్పుడు రాజెంద్రుడు గజెంద్రుడు లో ఎనుగుని కొట్టె సన్నివేశంలొ. ఇంకొటి recent గా ఆకాశమంతా లొ. ఏంటి, ఆ సినిమాని చూసి కూడా ఎడ్చేవాళ్ళు వుంటారా అని questioning చేసి insult చెయ్యకండి. ఖచ్చితంగా వుంటారు, exampleకి నేనే. అస్సలు, నేను కొంచెం లొ కొంచెం నయ్యం, మా friend గాడు ఐతె ఏకంగా యొగి సినిమా చూసి ఎడ్చెశాడు. ఊర్వశి శారద, మన 8ప్యాక్ ప్రభాస్ కలిసి dance వేస్తుంటె మనోడి కళ్ళల్లొ, ఆ mother sentiment కి, గంగ అలలు.. ఈలలు వేసుకుంటు, గొలలు చేసుకుంటు, అలా అలా ఏగురుకుంటు, దొర్లుకుంటు, పాకుకుంటు, డాన్సులు కట్టేశాయి. నేనే ప్రత్యక్ష సాక్షి.
మీరు: తమ్ముడు.. ప్రాసల కోసం ప్రాకులాడకుండా, నువ్వు ఏడ్చిన మూడొ సినిమా పేరు చెప్పమంటారా ?
నేను: ఎమో, సరిగ్గా గుర్తుకులేదండి. కాసేపు little soldiers అనేసుకొండి :D. సొల్లు ఆపేసి.. pointకి రారా బాబు అనబోతున్నారు కదా, మీకు ఆ చాన్స్ ఇవ్వనండి, ఇదిగో ఆడికే వచ్చేస్తున్నా.

ట్రింగ్, ట్రింగ్... ఒక టార్టాయిస్ కాయిల్ తీసుకుని, 10రోజులు వెనక్కి తిప్పండి. తిప్పిన తరువాత, గూగుల్ మాప్స్ తెరిచి, గప్పున మా ఆఫీస్కి వచ్చెయ్యండి. అడ్రెస్ తెలియదా ? చీ చీ, మా ఆఫీస్ అడ్రెస్ కూడా తెలియదంటే, మీరు తప్పకుండా జనరల్ నాలేడ్జ్ లో వీకు అయ్యివుంటారు. సర్లే.. బెంగుళూరులో మారతహల్లి దగ్గర వైటింగ్ చెయ్యండి, మన స్టోరి అక్కడికే వచ్చేస్తుంది,
మీరు: వ్వావ్.. ప్రజల వద్దకు పాలనలా.. వినేవాళ్ళ దగ్గరికి కథలన్నమాట. శేభాష్.
నేను: తెలుగు బాషలో నాకు నచ్చని రెండు పదాలు. ఒకటి హింది. రెండొది పొగడ్త. సో, మూసుకోండి. సరే, దేనికైనా పరిచయ వాక్యాలు తప్పనిసరి కాబట్టి, అలా చెప్పటం మంచి పద్దతి కాబట్టి, నేను మంచి కుర్రాడిని కాబట్టి.. చదువుకొండి. ఆగండాగండి, ఏమంటిరి, ఏమంటిరి.. నా అనుభావాన్ని, కట్టుకధ అంటిరా.. అహో, ఎంతటి అవమానం, ఎంతటి అవమానం. ఇంత జరిగినా నేను జీవించియుండితినా.. సర్లె, ఈ టపా రాసేసి, ఆత్మహత్య ఎలా చేసుకోవాలొ బొక్కులు దొరుకుతాయంటా, కొనుక్కొచ్చుకుని చదువుకుంటా.

ఈ మధ్యే, jim carrey గాడి yes man అనే సినిమా చూడటం జరిగింది. వాడి తరహ సినిమాలా కామేడిగా లేకపొయినా, మా పోరగాళ్ళకి నచ్చకపొయినా కూడ, నాకు నచ్చేసింది. ఎంతగా నచ్చేసిందంటె, ఉత్తేజితున్ని అయ్యిపొయి, వాడిలాగా కొన్ని రొజులు గడుపుదామని నిశ్చయించుకున్నా. అంతగా ఎందుకురా inspire అయ్యావ్ అని మాత్రం అడగకండి. ష్ ష్.. రహస్యం అది.
మీరు: ప్లీజు ప్లీజూ, చెప్పరాదు, నీకు పుణ్యముంటుంది.
నేను: ఎహే.. రహస్యమంటే చాలు, ప్రతోడికి ఎక్కడాలేని ఉత్సాహం... పాడేమీద పీనుగ కూడా లేచి కుర్చుంటుంది. ఎముంది, నా బొంద, ఈ కాలం కుర్రాళ్లకి ఇంట్రస్ట్ అంటే ఎందుకొస్తుంది ? గర్ల్ ఫ్రెండ్ కోసం.. yes man లా వుంటేనే, jim carreyకి గర్ల్ ఫ్రెండ్ దొరికింది.
మీరు: ఒరేయ్.. నీ పిచ్చితో, మాకు యెర్రెక్కుతుంది. అది సినిమా రా.. ఎమైనా జరుగుతుంది.
నేను: తొక్కలోది, నేను ఆ మాత్రం అవకాశం కూడా వదులుకోదల్చుకోలేదు.
మీరు: బిడ్డా! desperationలో వున్నట్టు వున్నావ్. పోయి పోయి పులినోట్లో తలపెడతానంటావేంటిరా ?
నేను: పక్కోడు, గర్ల్ ఫ్రెండ్ ని పక్కనేసుకుని, షికారుకోడుతున్నప్పుడల్లా.. అల్రేడి, పులి కడుపులో జీర్ణమవుతున్నట్టు వుంటుంది. దీనికంటే అదే బెట్టర్!
మీరు: ఇంత ఎడుపెందుకు, ఒక అమ్మాయిని బుట్టలో వేసుకొవచ్చుగా అప్పుడు.
నేను: చ.. వాళ్ళెమన్నా, నైకి షోరూమ్ లో షూలా.. వెళ్ళి వెసుకొచ్చేయటానికి. అయ్యినా అవకాశాలు ఎక్కడిస్తున్నారు. రోడ్ మీద అందంగా కనిపించిన పోరిని ఒకదాన్ని ఆపి, కాఫికి పిలుద్దామని వైటింగ్.. కళ్ళు కాయలు కాసి, మగ్గిపోయి పళ్ళుకూడా అయ్యాయి. మా వీధి చివరి ముసలవ్వ, మారుబేరానికి అమ్మినా అమ్ముతుంది ఆ పళ్ళని.. ఇంత వైటింగ్ చేసి, మా ఫ్రెండ్ గాడి కళ్ళుకూడా కలిపి నాలుగు కళ్ళతో గాలించినా కావల్సిన అమ్మాయి దొరకటల్లా.
మీరు: ఏం.. బెంగుళూరు లో అమ్మాయులు బాగో..
నేను: ఛస్.. కళ్ళుపోతాయ్.. ఆ మాటన్నావంటే.. దీన్ని గ్రీన్ సిటీ అన్నోడికి కళ్ళు లేవేమో బహుశా. నా కళ్ళతో చూడమను, ఎన్ని కలర్లో. కలర్స్ సిటి అని పెట్టేవాడిని నేనైతే. హైదరాబాద్ 16bit colour display ఐతే, బెంగుళురేమో, 64bit. నేను ఎంత అద్రుష్టవంతుడ్నంటే, 1bit display లాంటి, కాలేజినుంచి బెంగుళురు వచ్చిపడ్డాను. ష్చ్.. ఐనా ఎం లాభం. ఇంకా ట్రైలర్స్ చూస్తునే కుర్చుంటున్నా.
మీరు: డబల్ మీనింగ్ మాటలు బాగా పేలుతున్నావే?
నేను: అలా అనిపించిందా? ఐనా చదివే పద్దతి మీద వుంటుందమ్మా. హీరోయిన్లు చెప్పినట్టు, ఎక్స్ పోజింగ్లో గ్లామర్ని చూడాలిగాని, వల్గారిటిని కాదు. అలానే ఇది కూడా.
మీరు: సరే.. ఇంతకి, అమ్మాయిలు కూడా బాగుంటె, ఇంక నీ సమస్యేంటి మరి ? డాక్టర్..
నేను: ఆపేయ్యండి అక్కడ.. మీరు ఏం చెప్పదల్చుకున్నారో నాకు అర్దం అయ్యింది. మేము కూడా స్వాతి వీక్లి చదువుతాం. అలాంటివి ఏంలేవు.. అయ్యినా పోర్లు బావుంటే సరిపొతుందా.. ప్రతి చర్యకి ప్రతిచర్య వుంటుంది అనే న్యూటన్ సూత్రాన్ని తప్పు అని నిరూపించటానికి, దేవుడు వీళ్ళని పంపినట్టువున్నాడు. అరే, ప్రతి ఒక్కది, ఒక తొక్కలొ సెల్ ఫోనెసుకుని, గంటలు గంటలు మాట్లాడుతునే వుంటుంది. ఇలాంటోళ్లని డోక్కలో పెట్టి తన్ని, చిక్కకుండా పరిగెత్తాలి. అరే, ఇంత బిజిగా, పని కూడా మానుకుని ఒకడు నాకు ట్రై చేస్తున్నాడే, ఇష్టపడుతున్నాడేమో, లేక ప్రేమిస్తున్నాడేమో, అందుకే ఇంత కష్టపడుతున్నాడేమో.. పోని ఒక మాట అడుగుదామా అని లేకుండా.. వో, సెల్ ఫోన్తో కాపురాలు చేస్తుంటారు. అస్సలకి నాకు మన్మధుడు సినిమా చూసినప్పుడు మొదలయ్యిన డౌటండి, వీళ్లల్లో వీళ్ళు అంతసేపు ఎం మాట్లాడుకుంటారో ? ఆ సినిమాలో డౌట్ ఐతే క్రియెట్ చేశాడుగాని, సాల్వ్ చెసియెడ్వలేదు. బహుశా వాళ్ళకి కూడా తెల్వదేమో పాపం.
మీరు: నేను అమ్మాయినే.. ఎంటి ఎదో వాగుతున్నావ్ ?
నేను: నిజమా అక్కా ? అబ్బే, నిన్ను కాదక్కా.. నిన్ను అంటే నాకేటొస్తది చెప్పు. నేనేదో, మా ఇంటికాడ, ఒకమ్మాయి గురించి చెప్తున్నా.. అయ్యినా ఇదంతా వుళ్ళుళ్ళుళ్ళుళ్ళా.. వుత్తిదే, ఎదో తమాసాకి. అంతే... నువ్వు శాంతించు, మహిళాసంఘాలు గట్రాకి ఉప్పందించకు.
మీరు: ఐనా, మాలో మేము మాట్లాడుకుంటామని నీకే తలమాసినోడు చెప్పిండు.
నేను: కరెక్ట్ అక్కా.. నాకు తలమాసిందని నీకెట్టా తెలిసింది. పక్కింట్టోగాని వుంటావా ? అయ్యినా దీనికి ఒకడు చెప్పాల్నా అక్కా.. వందమందిలో, 46 మంది అమ్మాయిలుంటే, అందులో 40 మంది, ఫోన్ మాట్టాడుతుంటారు. ఆ మిగిలిన ఆరుగురు బాగోరనుకోండి, అది వేరే సంగతి. మిగిలిన, 53.5 మంది మగాళ్ళల్లొ, మహా అయ్యితే 15 మంది ఫోన్ తో మాట్లాడటంగాని, ఆడుకోటంగాని, ఏం నొక్కాలో తెలియక ఇబ్బందిపడటమో చేస్తుంటారు. ఒక ఏడుగురు, ఏడుగురు పోర్లతో మాట్లాడారనుకుందాం. మరి మిగిలిన, 33 మంది సంగతేంటి ?
మీరు: అవును, 53.5 ఎందుకొచ్చింది తమ్ముడు?
నేను: అదేంటక్కా.. మనతోపాటు ఈ లోకంలో ఇంకో లింగం నివసిస్తుంది కదా.. మర్చిపోతే.. మీరు మామీద మహిళా సంఘంతో దాడి చేస్తున్నట్టు, వాళ్ళు హిజ్రా సంఘంతో వచ్చేస్తారు జాగ్రత్త.
మీరు: నేను అమ్మాయిని కాదు. ఇదంతా వుళ్ళుళ్ళుళ్ళుళ్ళా.. వుత్తిదే, ఎదో తమాసాకి చెప్పా. లైట్ తీసుకో తమ్ముడు. ఈమాత్రం దానికి హిజ్రాలదాకా దేనికి చెప్పు.
నేను: నిజమా అన్నాయ్ ? భలే తమాసాలు చేసినావుగా ఇంతసేపు. నేను నిజమేగాబోళు అనుకున్నా. ఇక ఈ అమ్మాయిల ప్రవర్తనకి నిరసనగా, నేను ఒక ఐపాడ్ కొనేసుకుని, చెవిలో పెట్టేసుకుని, లోకంతో నాకు సంబంధంలేనట్టుగా బతికేస్తున్నా.
మీరు: ఆకెల్లి ముళ్ళు మీద పడ్డా, ముళ్ళు వచ్చి ఆకు మీద పడ్డా..
నేను: సామెత అర్దమయ్యిందిగాని, ఇంతకి ముళ్ళు ఎవరు.. నేనేగా ? ముహ్హహ్హా హహ్హా.. అంతేలే, ఇంత గొప్పగా నిరసన చేస్తే, దెబ్బకి ఎవ్వరైనా అల్లల్లాడిపోవాలి.
మీరు: అలా అర్దమయ్యిందా బాబు తమరికి.. మహానుభావులు. ఏదో రహస్యమంటే ఆత్రం ఆపుకోలేక చెప్పమన్నా.. ఇంకోమాలి, అడిగితే చెప్పెట్టుకుకొట్టేయ్యండి. ఆ విషాదకర సంఘటనేదో చెబితే, మా ప్రగాఢ బాధని వ్యక్తపరిచి, ఇంటికి దొబ్బేస్తాం.
నేను: అవునవును, విషాదమంటే గుర్తుకొచ్చింది.. yes manని అడుగుజాడల్లో నడవటం ఐతే మెదలుపెట్టాగాని, ఈ విషయం ఎవ్వరికి చెప్పలేదు. ఎంలేదు, చెబితే ఆడేసుకుంటారు ఎధవలు. అందుకే చెప్పలా..
ఎవ్వరు ఎం చెప్పినా నో అనకుండా, బాగానే ఒక రెండురోజులు మేనేజ్ చేశానండి. మూడో రొజు వచ్చేసింది. ఎప్పటిలానే, పొద్దునే సైకిలేసుకుని ఆఫీస్ కి బయల్దేరాను. మీకు చెప్పలేదు కదూ, నేను సైక్లిష్ట్ ని. రోజుకి 16kms సైక్లింగ్ చేసి ఆఫీసుకి వెళ్తా. అస్సలకి
మీరు: బాబు,ఆ సైకిల్ స్టోరి ఇంకోమాలి చెప్పొచ్చుగాని, ఈ రోజుకి దీన్ని కానివ్వు.
నేను: పెల్లుబీకుతున్న నా ఉత్సుకతని h2o, co2 రెండు కలిపి చల్లి ఆర్పేస్తున్నారు మీరు. సర్లె ఎం చేస్తాం.
మీరు: మీకు కెమిస్ట్రి బాగ వచ్చనుకుంటా.
నేను: యాక్ తూ.. నాకు తెలుగులో నచ్చని రెండే రెండు శాస్త్రలు..
మీరు: మాకు తెలుసు.. ఒకటి హింది శాస్త్రం, ఇంకోటి రసాయనిక శాస్త్రం.. అంతేకదా..
నేను: మీ శ్రార్దం. హింది శాస్త్రం కాదు, బాష. ఈ మాత్రం తెలియదూ, విడ్డూరం కాకపోతేను. సరే, అలా అడుతుపాడుతు ఆఫీస్ కి పోతుంటే, ఒక ఆటో వాడు.. NFS ఆడుతున్నంత ఫీలింగ్ ఇచ్చికుంటూ నన్ను క్రాస్ చేశాడు. నేను దెబ్బకి బిక్క చచ్చిపోయాను. నా పక్కన, డొక్కు స్కూటర్ మీద పోతున్న ఒక ముసలోడు అందరు ముసలొల్లలాగానే, హెల్మెట్ కొనుక్కొవాలని క్లాస్ పీకాడు. ఛీ, దీనమ్మ బతుకు.. నడి రోడ్డులో కూడా ఇంత క్లాస్ ఇప్పించుకున్న తరువాత, బతకటం వేస్టు అనుకున్నా. మళ్ళి, పగ తీర్చుకోకుండా చావటం ఎంటి నీచంగా అనేసి, ముసలోడినయ్యకా నేను కూడా ఇలానే ఓ కుర్రెధవకి క్లాస్ పీకి, అప్పుడు చద్దాం అని నిశ్చయించేసుకున్నా. బహుశా ఈ ముసలోడికి కూడా, వాడి వయస్సులో ఇలానే క్లాస్ పీకి వుంటారు.. వీడు ఇప్పుడు నాకు పీకాడు. ఇప్పుడు ఇంటికిపోయి ఆత్మహత్య చేసుకుంటాడెమో పాపం అనుకుంటూ, ఒక హెల్మెట్ కొట్టు వుంటే దారిలో, అక్కడికి వెళ్ళా. అబ్బో అబ్బో ఎన్ని రకాల హెల్మెట్లో.. ట్రాఫిక్ పోలిస్ చూస్తే పిచ్చెక్కిపోతాడు. సైకిల్ హెల్మెట్లు దొరుకుతాయా అని అడిగాను. వాడు, లోపలనుండి ఒక దుమ్ముపట్టిన ధర్మొకొల్ ముక్క బయటికి తీసి దుమ్ము దులుపుకుంటూన్నాడు. చెవుడుగామోళు అని, మళ్ళి అడిగాను. హింది వచ్చుంటే తెలుగురాదుగామోళు అనుకునేవాడిని కాని, హింది రాదుగా. కాబట్టి, వాడికి చెవుడే.
మీరు: పిల్లి కళ్ళు మూసుకుని పాలు తాగుతు, తనని ఎవ్వరు చూడటంలేదు అనుకుంటుందంటా.
నేను: ఎదొ మీకు సామెతలు వచ్చని, విఙానప్రదర్శన గాకపోతే.. నేను చెప్పిందానికి, మీరు చెప్పిందానికి పోలికెమైనావుందా అస్సలు?
మీరు: సొల్లు చెప్తే ఎలా కాలుతుందో నీకు చూపిద్దామాని, ప్రయత్నించా బాసు. బాగానే కాలినట్టే వుందే...
నేను: నాకు సభ్యసమాజం ముందు బూతులు రావు కాబట్టి బతికిపొయావ్ గాని.. కంట్రోల్.. కంట్రోల్.. కంట్రోల్

(సశేషం)

హలో హలో, కూసింత ఆగి అఘోరిస్తారా మాష్టారు? మీకు మరీ తొందరెక్కువేటండి. చెంప దెబ్బలు అన్నానో లెదో వెంటనే, అప్పుల అప్పరావు సినిమాలోకి జంపింగ్లు చేసేత్తుంటిరి. జల్సాలో కళ్యాణ్ బాబు (అందరి ఫ్యామిలీస్లొ బాబులున్నారు, మనకి ఒకడు కావాలని, చిరు అభిమానులు అట్టా పిల్చుకుంటార్లెండి) చెప్పినట్టు, ప్రతి పనికి ముందు ఒక 10 అంకెలు చొప్పున లెక్కెట్టుకోవాలి. thank god, నా ఎంసెట్ అప్పటికి ఈ రూల్ తెలియదు. లేకుంటేనా, సుర్రు సుమ్మయ్యెది. అయ్యినా, ఎర్రిబాగుళది కాబట్టి ఇలియానా (మనస్సుకి కొంచెం బాధగా వున్నా, అనక తప్పలేదు ఇల్లు. ఐనా, నిన్ను అనే హక్కు నాకులేదేంటమ్మా) పదంటే పదే లెక్కెట్టింది కాని, నేనైతెనా, పనిలో పని, ఎక్కాలు కూడా ప్రాక్టిస్ అవుతాయని, పది ఎక్కాలు చెప్పెసేవాడిని. పది ఎక్కాలు గడగడా చెప్పేస్తే, మనం గణితంలో ఎంత ప్రావిణ్యులమో పది మందికి తెలుస్తుంది కదా. హ్ము.. పది దాకా అంటే కష్టమెమోలే, మనక్కి ఏడో ఎక్కం సరిగ్గా వచ్చిచావదు. ఆరు దాక ఓకె, మెనేజ్ చెయ్యొచ్చు. ఎకసెక్కాలకి పోతే పరువుపోద్ది.

మీరు: ఇంతకి మూడు చెంప దెబ్బల గొడవేంటిరా ఆపదమోక్కులవాడా.. ?
నేను: జనరల్ గా, కోపం తెప్పించె పనులకి పెట్టింది పేరు నేను. అందుకె, ఇదిగో ముందుగా ఇప్పుడే చెప్పెస్తున్నా, కోపమొస్తే.. ఎద్దు, దున్న అని.. ఇంకా ఆపుకోలేని కోపమొచ్చిందనుకోండి, మోహన్ బాబు అని అయ్యినా తిట్టండిగాని.. చిరంజీవి తమ్ముడు అనకండి, నాకు మహ చెడ్డ కోపం.
మీరు: బోంగులే, మోహన్ బాబు! మేము అన్నది ఏడుకొండలవాడిని లే గాని, ముందు అసలు విషయం ఏడ్వు
నేను: ఒఒఒఓకే!

మా అమ్మ, మా నాన్నతో అప్పుడప్పుడు అంటు వుంటుంది, "కోపంవస్తె పిల్లల్ని నాలాగ, చెవి మెలిపెట్టి, వొంగపెట్టి, దభీ దభీమని నాల్గు తగిలించాలి.. వీపు విమానంమోత మోగించాలి. ఎంతలా అంటే వాళ్ళు గుర్తుపెట్టుకోలేనన్నిసార్లు.. రెగ్యులర్ గా, విమానాల ల్యాండింగ్ జరగాలి. అలా చేతనవ్వకపోతే, మూసుక్కుర్చోవాలి ( మీ డౌట్ కరష్టే, మా నాన్నని మూసుక్కుర్చో అనేంత సీన్ మా అమ్మకి లేదులెగాని, నా ఫ్లోని చెడగ్గొట్టకండి మాష్టారు.) అంతేగాని, ప్రతి ఫిబ్రవరి 30వ రోజున భాదితే, వాళ్ళు లెక్కెసుకుంటారండి" అని. మాష్టారు! లెక్కలోచ్చు కదా అనేసి, ఆ తెలివిని ముమ్మరంగా వాడేసి, నా వయస్సు మూడుx లీఫు సంవత్సరం నాలుగేళ్ళకు ఒకసారిగాంద అని నాలుగు వేసేసి, 17 అనేసారనుకోండి, తొక్కమీద అడుగేసి, పప్పులో కాలేసినట్టే. అయ్యినా, ఇంకోమాలి నాకాడ లెక్కల ఊసు తేమాకండి బాబు..నాకస్సలికే అవి పరమ చిరాకు, వీకూను. మీ ఫేస్ చూస్తుంటే, ఫిబ్రవరి 30 పోలిక అర్ధమైనట్టులేదు. మళ్ళి చెప్తా.
"అలా కొట్టటం చేతనవ్వకపోతే, మూసుక్కుర్చోవాలి అంతేగాని, సెహ్వాగ్ కి మూడ్ వచ్చిన నాడు భాదినట్టు, అమావసకో పున్నానికో భాదితే, వాళ్ళు లెక్కెసుకుంటారండి, గుర్తుపెట్టేసుకుంటారు అని" ఇప్పటికైనా అర్ధమైందా ? లేక ఇంకోమాలి రిపిటిషన్ సెయ్యమంటారా ? ఇట్టాంటివి, నా దగ్గర బోల్డు ఎగ్జాంపుల్సు.. సర్లే, ఈ మాత్రం కూడా అర్ధం కానోళ్ళకి ఇంకోమాలి సెప్పి, నా టైయాన్ని వేష్టేజ్ సేసుకోను. ఈపాటికి ఎక్కేసుంటుంది, ఎవరు ఎవరిని మూడు చెంపదెబ్బలేసుకున్నారో.

మా అమ్మకి ఒకందుకు థ్యాంక్స్ చెప్పాలి, లేకుంటే మా నాన్నకి ఈ హితభోద మా చిన్నప్పుడు చేసివుంటే.. ఓరి నాయనో, మూడు చెంపదెబ్బలకి బదులు నూరు చెంపదెబ్బలు అని రాస్తుండేవాడినేమో ఇప్పటికి. హమ్మా హమ్మా త్రుటిలో ప్రమాదం తప్పేసింది. మా అక్క మాత్రం మహా లక్కీ, ఒక్క దెబ్బ కూడా లేకుండా తప్పించేసుకుంది, దొంగ మొహంది. ఐనా ఆవార, మా అమ్మ చేతిలో నాకంటే ఎక్కువే పడ్డాయిలే. హాస్టల్ మెస్ లొ, సర్వర్ తో సావాసం చేస్తె, మంగళవారం నాడు రెండు చపాతిలు ఎక్కువేసినట్టు, నేనేమో అమ్మ కూచి కదా, సో కొంచెంలొ కొంచెం బెట్టర్ గా తక్కువ దెబ్బలతో గట్టేక్కేశా. హా జింగిచకిచ.. హా జింగిచకిచా.
మీరు: మీ అమ్మ గయ్యళిలా వుందేంటి చెప్మా..
నేను: చెప్మా లేదు ఉప్మా లేదు. మమ్మల్ని మా అమ్మ కాకుండా పక్కింటోడి అమ్మమ్మ కోడుతుందా? ఒక్కొక్కళ్ళు ఒక్కో పాలసీ వాడతారు పిల్లల్ని పెంచటానికి. ప్రేమగా చెప్పి, బుజ్జగించటానికి చాల ఓర్పు కావాలి. ఇరవై ఏళ్ళకి, ఇద్దరు పిల్లలకి తల్లైతే, కుటుంబ భాధ్యతలన్ని నెత్తినపడితే, అత్తా మామలని సమాధానపరుచుకుంటు, చాకిరి చేస్తుంటే ఇంకెక్కడ ఓర్పు మిగులుతుంది చెప్పండి. ఇప్పడేమొ, చాలామందికి.. 25 ఏళ్ళకి పెళ్ళిళై, 30 ఏళ్ళకి పిల్లలు పుట్టినా, అత్తమామలని ఎక్కడో పెట్టేసి, ఇంట్లో పనులకి పనిమనిషి పెట్టుకున్నా, సరిగ్గా పెంచలేక చస్తున్నారు. మా అమ్మ కోపంవచ్చినప్పుడు కొట్టటం తప్ప, చానా చానా మంచిదండి. ఇప్పుడు, అప్పుడప్పుడు మమ్మల్ని కొట్టటం గుర్తుకు తెచ్చుకుని బాధపడుతుంది.. "ఎలా కొట్టగలిగానో మా బంగారుకొండలని అంటుంది". హలో, ఇక్కడ, గోల్డెన్ హిల్ అంటే మనమే!

మీరు: ఐనా గాడిదకి లేని బరువుమోత గుర్రానికెందుకు అని, మాకెందుకులే దురద..
నేను: గుడ్. ఇంకెని డౌట్స్. ఇంక + any = ఇంకెని. గుణ సంధి. సెప్పటం మరిచితిని, నాను సంధులయందునుయు వీకు. భయపడకండి, అప్పుడప్పుడు ఫ్లూకులు తగల్లోచ్చు. లేకుంటే తెలుగు ఎలా పాస్ అవ్వుతా చెప్పండి. గుణ సంధి అవ్వటానికి 52.32% ఛాన్స్ వుంది.
మీరు: నీకు హెచ్చవేతలే సరిగ్గా వచ్చి చావవు, probabilities కూడానా ?
నేను: అలా అనకండి, నా అంతరాత్మ ఘోషిస్తుందంట.. నిన్న కలలో కనపడి చెప్పింది. ఇంకెని డౌట్స్.
మీరు: యా.. మరి మీ నాన్న, అంత మంచోడు ఐతే, ఆ మూడు మాత్రం ఎందుకు పడ్డాయమ్మా అంటారా ?
నేను: అదే కదా మన టాలంట్. ఎంతోడికైనా, చక్రి గాడు సొంతగా చేసిన పాటల్ని 10000వాట్ సౌండ్ చెవిలో పెట్టి ప్లే చేస్తే వచ్చె చిరాకుకి, చికాకుని కూడా కలిపి.. తెప్పించగల టాలంట్ మనది. హుహ్హా హుహ్హాహ్హా.. "గురువుగారు! క్షమించండి" అనేసి, కాళ్ళమీద పడిపోయి అంతా నేర్చెసుకోవాలనుంది కదా? ఉద్యొగాలు ఊడినా పర్లేదు అనుకోనేవాళ్ళు సంప్రదించగలరు. జనాలందరు కలిసి నాలుగు తన్నినా పర్లేదు అనుకోనేవాళ్ళకి దీపావళి ప్రత్యేక తగ్గింపు అవకాశం!

ఐనా, నిజంగా నిజం చెప్తున్నానండి, నేను దైవంగా భావించె మా రిసెప్షనిస్ట్ మీద ఒట్టు. ఆ మూడుసార్లు మాత్రం తప్పు ఇసుమంత కూడా నాది లేదు.. "లేదు గాక లేదు యువరానర్" అని ఆనాడు గొంతు చించుకోటానికి అవకాశం లేకుండా, న్యాయస్థానం శిక్షని అమలుపరిచింది. నా స్టోరితో నేరము-శిక్ష అని ఒక సీరియల్ తీసి జనాల మీదకి వదులుదామనుకున్నా. ఈ లోపల మన సుసుసుసూపర్ స్టార్ క్రిష్ణగారు, సతిసమేతంగా అదె నామధేయంతో ఒక సినిమా తీసేశాడు, సచ్చినోడు. అది ఎంత పేద్ద హిట్ అంటే, నా సీరియల్ కి అదే పేరు పెట్టుకుంటే, జెమిని వీరాభిమానులు కూడా, మెదటిభాగాన్ని చూడరు.
మీరు: సర్లే, ఇంతకి నేరం ఎవరిది అంటావు ? మీ నాన్నదా ?
నేను: మీ మోహం, ఎక్కడైనా జడ్జి నేరాలు చేస్తాడా ?
మీరు: ఎమో, నీ సమాధానాలే అర్ధం అయ్యి చావట్లేదు. ఇంక ప్రశ్నలు కూడానా. తరువాతేంటొ చెబితే తరిస్తాం.
నేను: చెప్పకపోతే ?
మీరు: తంతాం.
నేను: తెలుగు భాషలో నాకు నచ్చని రెండే రెండు పదాలు. ఒకటి హింది. రెండోది తంతా.
అస్సలకి అన్నింటిలో విలన్ మా అక్కాయ్ అండి. మా అమ్మ దాన్ని ఎక్కువ కోడుతోందని గ్రహించి.. కుట్ర పన్ని, శాంతస్వభావుడైనా మా నాన్నని, నా మీదకు ఉసిగొల్పింది అని నా అనుమానం.
మీరు: నువ్వు నాటికలు ఎక్కువ చూస్తావనుకుంటా
నేను: సీరియల్స్ చూసేవాళ్ళని అడగండి కావల్సుంటే, ఇలా జరగటానికి ఎంత అవకాశం వుందో చెప్తారు. అయ్యినా నేను సీరియల్స్ చూడను. చూడకపోయినా కాని, తెలుసును. (మీకు ఒక రహస్యం.. ఎవ్వరికి చెప్పనని, గుండెలమీద క్రాస్ చేసుకోండి. చేసేసుకున్నారా? ఎంటంటే, మీరు సీరియల్స్ చూసినా, చూస్తాం అని చేప్పుకోకూడదు. ఎదో ఒక మంచి కామెడి సీరియల్ పేరు చేప్పెసి, "అది తప్ప ఇంకేం చూడం, వదినా" అని చెప్పుకోవాలి. మా అమ్మ మరి అదే చేస్తుందిగా),

సరే.. సన్నివేశం ఒకటి:
ప్రదేశం: మా పాత ఇల్లు. మా ఊరు(పోస్ట్), గుంటూరు జిల్లా.
సమయం: సూర్యుడు సీయు చెప్పే టైం.
చిన్నప్పుడు మా అక్కకి నాకు మధ్య నీళ్ళల్లొ పది రోజులు నానబెట్టిన గడ్డెసినా గుప్పుమనేది.
మీరు: అదేంటి, సహజంగా భగ్గుమనాలి కాదా ?
నేను: మీకు తెల్సియేడ్చింది అంతవరకే.. భగ్గుమంటే సౌండ్ ఎక్కువ అవుతుంది, అప్పుడు అందరు వచ్చేసి ఆడపిల్ల అని దాన్ని సపోర్ట్ చేసేత్తారు.. చేత్తే చేశారు, అలాంటివి సింగిల్ హండ్ గణేష్ కి అలవాటే. సపోర్టింగ్ తో పాటు ఆడపిల్లని కొట్టకూడదు అని ఒక క్లాస్ పీకిగాని వదలరు. నాకు తెలుగులో నచ్చని రెండె రెండు క్లాసులు. ఒకటి హింది క్లాసు, రెండోది ఈ పైన చెప్పిన క్లాసు. హమ్మా, అందుకే, ఆ అవకాశం చచ్చినా ఇయ్యకూడదు దేవుడోయ్. అదేంటో.. మా అమ్మకి తప్ప, ఒక్కళ్ళంటే, ఒక్కళ్ళకి కూడా నేను బుజ్జుపిల్లోడిని అని జాలి లేదు, కఠినులు. ఇంకా చెప్తారు, ఆడపిల్లంటే అష్ట లక్ష్మంటా, తొక్కేంకాదు. మగ పిల్లగాడంటే బ్రహ్మరాక్షసుడా మరి ?
మీరు: ఒరేయ్ పంది, ఆడపిల్లలని అపురూపంగా చూసుకోవాలిరా.. ఆడపిల్లలంటే..
నేను: చాలు.. ఇంక చాలు..(కుంభీనికర కుంభస్తగురు కుంభీవలయ పతి ఛత్రపతి. ఝంజాపవన గర్వాపహర వింధ్యాద్రి సమద్రుతి ఛత్రపతి. చండాప్రభల దోర్దందజిత ధూర్ధండభటతతి ఛత్రపతి. శత్రుప్రకర విఛ్ఛేదకద భీమాఅర్జున ప్రతి.) ఎన్నాళ్ళు ? ఎన్నేళ్ళు ? నాకు ఇవే సూక్తులు చెప్తారు. కావాలంటే హింది పాఠం చెప్పించుకుంటా. ఆడపిల్లల క్లాస్ మాత్రం వద్దు. క్రిష్ణవంశిగాడూ, గత రెండు సినిమాలు ఆడపిల్లల మీదే తీసుండు. నేనుకూడా సరేలే అని మారిపొయి, ఒక ఆడపిల్లని పట్టేసి, అపురూపంగా చూసుకుందామనుకున్నా. ప్రతోడు సూక్తులు సెప్పెటోడేగాని, అమ్మాయిని సూపెట్టి, ప్రోత్సహించేవాడు కరువయ్యిండు. తరువాత, మనకి ఈయ్యని పడవురా సిట్టి, అని నా తోటి పోరగాళ్ళు ఙనోదయం చేసి మళ్ళి నన్ను అరోగ్యవంతుడ్ని సేసిండ్రనుకోండి. ఇప్పుడు ఎంత ఉల్లాసంగా వున్నానో, ఎంత ఉత్సాహంగా వున్నానో. సర్లేండీ, ఆ భాగోతమంతా ఇప్పుడు ఎందుకుగాని..
మీరు: ఇక్కడ same feeling..
నేను: సరే.. మా అక్క మీద యుద్దప్రకటన చేసేప్పుడు, శబ్దాలు అవ్వకుండా వుండటానికి.. పొరపాటున ఒకవేళ అయ్యినా, ఎవ్వరికి వినపడకుండా వుండాటానికి చాలానే జాగ్రత్తలు తీసుకునేవాడిని. దగ్గర్లో మా అమ్మ వుంటే పర్లేదు, మన పార్టి కదా. ఇంకా, చిన్నపిల్లాడిని ఎడిపిస్తుందని, మా అక్కకే ఎక్కువ షంటింగ్ పడేది.
మా అమ్మకి నేనంటే ఎంత నమ్మకమంటే, రెడ్ హ్యండడ్ గా ఓసారి, మా అక్కని ఏడిపిస్తూ దొరికిపొయా.. అయ్యినాసరే, తన మద్దతుని ఎప్పుడు వెనక్కితీసుకోలేదు.
మీరు: తొక్కలో చెంపదెబ్బలు స్టోరి ఎవడికి కావాల్గాని, రెడ్ హ్యండడ్ గా దొరికిపోటమేదొ ఇంట్రస్టింగ్గా వుంది. అటేపు ఓ లుక్ వేసుకుందామా.
నేను: ఒఒఒఒఓకే..
ఉప సన్నివేశం ఒకటి
ప్రదేశం: ఇంకా మా పాత ఇల్లే.
సమయం: దీపాలుపెట్టె వేళ.
మీరు: అది పాతదయ్యినట్టుందీ....
నేను: అర్ధమైంది.. మీరు నానుంచి కొత్తదనం కోరుకుంటున్నారు. సరే, అనగనగా ఓ లైట్స్ ఆన్ చేసే టైం. ఆరుబయట మంచం వేసుకుని, మా అమ్మకి, నేను మా అక్క చెరోవైపు పడుకున్నాం. మా అమ్మమీద కాళ్ళు చేతులేసి పడుకోటం అలవాటు అప్పట్లో మా ఇద్దరికి. కాళ్ళు చేతులు వేసే కాడ గొడవొచ్చింది. టిడిపివాడు కాంగ్రెస్ వాడికి టికెట్ట్ ఎందుకిస్తాడు చెప్పండి, సో, హక్కులు నాకే వచ్చేశాయి. మా అక్క సర్లేఅని, ఎందుకో adjust అయ్యింది. మనకి అది నచ్చలా. నేనే గెల్చినాసరే, అది ఉడుక్కోకపోటంతో నాకు ఎక్కడో కాలింది, శాడిజం అంటార్లెండి! దాని జబ్బమీద కసితీరా గిచ్చేశా. అనుకున్నట్టే "అమ్మా, వాడు నన్ను గిచ్చాడే!" అని ఎడుపందుకుంది అక్క. మా అమ్మ, మా నాన్న లా కాదు. నాకు సంజాయిషి చెప్పుకునే ఛాన్స్ ఇచ్చింది. నేనెమో అమాయకపు ఫేసొకటి వేసుకుని, "నా చేతులు నీమీదే వున్నాయిగామా, నేనెక్కడ గిచ్చుతాను చెప్పు. పైపెచ్చు అదే నన్ను గిల్లి అబద్దాలు చెప్తోంది. నేనే ఓర్చుకుంటున్నా ఇందాకట్నుంచి" అని సెంటిమెంట్ ప్లే చేశా. నా సెంటిమెంట్ షో సిల్వర్జూబ్లి హిట్ అయ్యిపోయి, మా అక్కకి చీవాట్లు పడ్డాయి. నేను పిచ్చ హ్యపీస్. ఒక ఐదు నిమిషాలకి నాలో "కమాన్, గుస గుస" గాడు లేచాడు. మళ్ళి అదే ట్రిక్ వాడాను. ఈసారి గొల్డెన్జూబ్లి అయ్యిపొయింది. హుహహ్హ్హా, హుహహ్హా.. పాతాలభైరవిలో యస్విఆర్ లా ఓ వికట్టహాసం చేసింది మనస్సు. గోల్డెన్ జూబ్లి తరువాత ఎముంటుందొ తెల్సుకోవాలనే కుతూహలంతో, మళ్ళి ప్రయత్నించా. బి గోపాల్ అంతోడికే, బాలయ్య వెనుకున్నా, మూడో ప్రయత్నం బ్రహ్మనాయుడు బెడిసికొట్టింది, మనమెంత. మన మూడో ప్రయత్నం కింద, గిచ్చినవెంటనే అక్కకి బదులు మా అమ్మ "అబ్బా" అంది. అప్పుడు అర్దమైంది. అక్కని గిల్లబోయి, మా అమ్మని గిచ్చానని. వెంటనే, కప్పిపుచ్చుకుందామని, "ఇదుగోమా, నా చేతులు ఇక్కడే వున్నయి.. కావాలంటే చూడు. గిచ్చింది నేను కాదు" అనేశా. అక్కేమో, "ఏమైందమ్మా, ఎందుకు అరిచావ్" అని అడిగింది. అప్పుడు అర్దమైంది మా అమ్మకి కంత్రి ఎవరొ. (ఉపసన్నివేశం ముగిసింది)
మీరు: వేష్ట్ ఫెలో. పల్లేటూళ్ళో బాస్కిన్ రాబిన్స్ పెట్టుకునే మొహము, నువ్వునూ.
నేను: చాల్లే.. సందు దొరికితే పందుల్లా దూరిపోతారు ప్రతోడు. అప్పుడప్పుడు తప్పులు జరుగుతాయమ్మా, అది సహజం. ఆ మాత్రానికే..
మీరు: ఛస్, ఆపెయ్. కంపెనీలో కాఫీ ఫ్రీ అని, ఫ్లాస్క్ పట్టుకుపోయె యెర్రిమాలోకం. తొందరగా, అవ్వగొడితే.. సంతోషిస్తాం.
నేను: అంత కష్టపడుతూ, చదవటం దేనికంటా.. క్లోజ్ చేసి, పని చూసుకొవచ్చుగా.
మీరు: అబ్బ, ఛా.. మాకు తెల్వదని. నేనొసారి కమిట్ అయ్యితే నా మాట నేనే వినను.
నేను: హెయ్, సేమ్ పించ్. నేను కూడా అంతే. సినిమా ఎంత చెత్తలా వున్నా, మెదలెడితే అవ్వకుండా ఆపేదిలేదు.
మీరు: ...
నేను: ఆ విధంగా, మూడు ఫైట్లు, ఆరు గొడవలతో రోజులు గడుస్తుంటే.. ఓ నాడు, మా నాన్న వరండాలో కుర్చుని ఏవో నీళ్ళ స్కీం లెక్కలు చూసుకుంటున్నాడు. నేను, మా అక్క టివి చుస్తున్నాం. సింగిల్ గా వున్నప్పుడు మా మధ్య గొడవ రాకపోతే అశ్చర్యపోవాలిగాని, ఆ రోజు.. వింతలేమి లేకుండా, గొడవ స్టార్ట్ అయ్యింది. అమ్మ ఇంట్లొ లేదు, ఎదో పేరంటం ఐతే వెళ్ళినట్టుంది. అయ్యొ, నాన్న బయటె కుర్చున్నాడు, పరిస్థితులు ప్రతికూలంగా వున్నయే అని బాధవేసింది. బాధతోపాటు ఆలోచన కూడా వేసింది. కొడితే, కుయ్యమని శబ్దం కూడా రాకూడదు, అప్పుడే మనం సేఫ్. యాక్షన్ ఎంత సైలెంట్ గా వుంటే, అంత వైలెంట్ గా వుంటుంది (అతడు).
యేంటనే ఒక దిండు తీసి, ముఖానికి అడ్డుపెట్టి, నాలుగు గుద్దులు గుద్దా. దొంగ మొహంది, గిలగిలా తన్నేసుకుని సౌండ్స్ చేసేసింది. మరుక్షణం, నా చెంప ఛెల్లుమంది.

సన్నివేశం రెండు:
ప్రదేశం: శ్రీశైళం, పాతళ గంగకి పోయే తోవ.
సమయం: మధ్యాహ్నం మ్యాట్ని సినిమాకి టిక్కెట్లు ఇచ్చే టైం.
అప్పుడు ఓ చానా మందిమి కలిసి శ్రీశైళం ట్రిప్ వేశాం. మా మామయ్యవాళ్ళు, మేము, మా పెద్దనాన్నవాళ్ళు.. అభ్భొ, పెద్ద బ్యాచ్. పాతాళగంగలో మునిగితే పాపాలు పోతాయంటే, అందరం కలిసి చివరాఖరి రోజు అక్కడికి బయల్దేరాం. పాపాలతో పాటు, పుణ్యాలు కూడా పోతాయేమొ అని డౌట్ వచ్చింది. నోట్స్ పారేస్తె, తప్పు లెక్కలతో బాటు మంచి లెక్కలు కూడాపోతాయిగాంద, అది లెక్క. హా.. అయ్యినా, మనం పెద్దగా పుణ్యాలు ఎక్కడ చేసిచచ్చాం గనుక పోటానికి అనేసి, ధైర్యంగా స్నానం చేశా. మా తాత నా మొలతాడు పట్టుకుని, ఈతలొ ఎబిసిడిలు నేర్పించాడు. తిరిగు దారిలో మా వెహికల్ ట్రబుల్ ఇచ్చింది. బస్సులో వెళ్ళటమె అన్నాడు డ్రైవర్. మా పెద్దొళ్ళ బ్యాచ్ కి ఎం పనిపాటా లేదు, రోడ్డుకు ఆవలిపక్కకిపోయినుల్చున్నారు. యెర్ర బస్సోడు మనం ఎక్కేంతవరకు ఎక్కడికిపోడాని తెలియదేమో పాపం. అయ్యినా గోడవ అది కాదు. నా పుణ్యాన్ని పాతాళగంగ హరించేసినట్టుంది, అందుకే కష్టాలు మెదలయ్యయి అనుకున్నా. సర్లే, రేపటినుంచి మళ్ళి మంచి పనులు కొన్నిచేసేసి, పుణ్యాన్ని సంపాదించేద్దాం అని, మంచి పనుల లిస్టు తయారుచేసే పనిలో పడ్డా. ఇంతలో ఎదో ఎక్స్ ప్రెస్ వస్తోందంటా, పెద్దోళ్ళందరు మా పిల్ల బ్యాచ్ కి ఎవో సైగలు చేస్తున్నారు. మా అక్క, నాన్న పిలుస్తున్నాడు, ఎందో చూడు అని నన్ను రొడ్డు మధ్యలోకి తోసింది. ఎలాగు, రోడ్డు మధ్యలో వున్నాం కదా అని, పెద్దోళ్ళ వైపుకి పరిగెత్తుకుంటు వెళ్ళా, సైగల అర్దం తెల్సుకోటం కోసం. వెళ్ళినోడిని, ఎకాఎకినా మా నాన్న దగ్గరికే వెళ్ళా ఎందుకు సైగ చేస్తున్నారో అడుగుదామని . మళ్ళి ఛెల్లుమంది చెంప. ఇంకోపక్కన ఎందుకో, బస్సు డ్రైవర్, కండక్టర్.. అందరు కూడా నన్నే తిడుతున్నారు. అప్పుడు అర్దమైంది, రోడ్డు క్రాస్ చెయ్యొద్దని ఆ సైగల మీనింగ్ అని. ఎగ్జామ్ రాసివచ్చాక, సమాధానాలు తెల్సుకుని ఎం లాభం చెప్పండి.

సన్నివేశం మూడు:
ప్రదేశం: మా కొత్త ఇల్లు (పాతదానితో పోలిస్తే కొత్తదే), మళ్ళి మా ఊరే(పోస్ట్), గుంటూరు జిల్లా.
సమయం: గడియారంలో బ్యాటరి అయ్యిపొయింది.
నాకు తెలియకుండా మా అక్క, ఫ్రిజ్ లొ ధమ్సప్ తీసుకుని తాగేసింది. ఇంతకుమించి ఇంకెం కావాలి చెప్పండి, గొడవపడటానికి. మా ఒప్పందాన్ని కాలరాసి, తనొక్కతే తాగేస్తుందా హమ్మా హామ్మా, ఎంత ఘోరమైన తప్పిదం అది. అందుకే ఎవ్వరికి తెలియకుండా నాలుగు పీకా. తను కూడా తక్కువదేంకాదు, తన శక్తికోద్ది కొడుతుంది. అబ్బె, అయ్యినా అవి అస్సలకి, మన ఒంటికి ఆనవనుకోండి, బంగారు కొండని కదా. ఇంక అలకేసుకుంది, నేను కొట్టానని. మా నాయనమ్మొచ్చి, నన్ను తెగ తిట్టింది. నేను మా అక్క అలకని ఆస్వాదించె పనిలో బిజి. మా నాయనమ్మని లైటు తీసుకున్నా. ఇంట్లో మా అక్క అన్నం కూడా తినకుండా మా నాన్న కోసం తెగ వైటింగులు చేసేసింది. నేను ఆస్వాదిస్తునే వున్నాను. ఆఖరికి తన మొక్కులు ఫలించి నాన్న వచ్చెశాడు. లేనిపోని పితురీలు అన్ని చెప్పెసింది. ఎలాగో దాన్ని ముందు బుజ్జగించి, ఎవెవో తాయిలాలు ఇస్తానని చెప్పి, అలకపాన్పు దింపారు. అప్పట్లో, నేను చిన్నపిల్లాడినని, చిన్న చిన్న సరుకులకి అక్కని పంపేవారు. మా ఇంట్లొ ఆ రోజు, గడియారంలో బ్యాటరి అయ్యిపొయింది కదా.. వెళ్ళి కొనుక్కురమ్మన్నారు. "ఎప్పుడునేనేనా? ఊరికే వున్నాడుగా, ఈ సారికి వాడిని పంపండి" అంది. "ఓసి, దీనంకమ్మా.. నాకన్నా రెండేళ్ళు ఎక్కువ అనుభవంతో దిమ్మతిరిగే స్కెచ్ గీశావుగా. ఎదిఎమైనా సరే, ఈ కుట్రకి తలొగ్గకూడదు కామ్రెడ్!" అనుకున్నా మనస్సులో. ఆ యుద్దంలో మా మిత్రదేశం అయ్యిన మాత్రుమూర్తి కూడా, హ్యండ్ ఇచ్చింది. అయ్యినా తలొగ్గక, అర్ కె నారాయణమూర్తి రేంజ్ లో, అదే రేజ్ లో "యెర్రజెండెర్రజెండెన్నియ్యలో" అని వీరావేశంగా పోరాడాను.. ఫలితంగా చెంప పగిలింది.

తారాగణం: నేను, "శాంతస్వరూప" మా నాన్న, "ఏడుపు అభినేత్రి" మా అక్క (ఏడ్వటం బాగా నటిస్తుందని) మరియు మా ప్రియమైన అమ్మ.

మా నాన్న. ఆ మూడుసార్లు తప్పితే, ఇంకెప్పుడు మా మీన చెయ్యిలేపలేదు. ఏం అడిగినా, తన శక్తికి తగ్గ విధంగా సమకూర్చేవాడు.

ఇంక అక్క. కలిసి ఉన్నంతకాలం పిచ్చి పిచ్చిగా కొట్టుకున్నా, తను ఇంటర్మీడియట్ కొసం, గుంటూరు హస్టల్ కి వెళ్ళినప్పుడు, తన లోటు ఎంటో అర్దమవ్వటం మెదలయ్యింది. అస్సలు, అక్కా తమ్ముళ్ళు ఎందుకు కొట్టుకుంటారో నా దగ్గర థీసిస్ వర్క్ వుందండి. అక్కకేమో పెద్దదాన్నని పొగరు. తమ్ముడికేమో అబ్బాయని పొగరు. ఇలాంటప్పుడే చిక్కు. కొట్టుకునే అక్కాతమ్ముళ్ళు కోకొల్లలు ఈ లోకంలొ. బలవంతుడు, బలహీనుడు కలిసివుంటే గొడవే వుండదు అస్సలు. అందుకే, అన్నా చెల్లెల్లు ప్రేమగా వుంటారు. ఏమంటారు ? వామ్మో, ఈ థియరిని తొందరగా కాపిరైట్ చేపించుకోవాలి బాబొయ్.

మా అమ్మ దగ్గరకి వస్తే, తను పిచ్చిది.. లేకపోతే తన థియరీని నాలాంటోడి మీద పని చేస్తుందనుకుంటుందా. తను కొట్టినవి, నాకు గుర్తు లేకపోటం ఎంటి? ఇక్కడ రాస్తే, బ్లాగ్ స్పాట్ వాడి స్పేస్ అయ్యిపొతుందని రాయటం లేదు అంతే. మొహం కడుక్కున్నేప్పుడు, మొహం మీద కొంచెం సబ్బు మిగిలిపోతే.. మళ్ళి బాత్ రూంలోకి లాక్కొచ్చి కొట్టి మరీ, కడిగించిన రొజులు బోలేడు. కొబ్బరి నూనె రాసుకునేప్పుడు, ఒక చుక్క కింద పడిందా, అంతే మటాష్. అన్నం తినేప్పుడు, టివిలో మంచి సీన్ వస్తుంది కదా అని, నమలటం మరిచిపోయామా, మా నోరు స్పీకర్లు, మా బుగ్గలు అమ్మ చేతిలో సౌండ్ కంట్రొల్స్ అయ్యిపొతాయి. పౌడర్ రాసుకుంటె, పొడలు పోడలుగా వచ్చిందంటే, నీ ఒళ్ళు కొంచెంసేపు అరువు ఇచ్చెయ్యటమె. ఎమైనా తేడా వచ్చిందంటె, నేను శారీరకంగా, మానసికంగా సిద్దమౌపోయెవాడిని, ఇంకాస్సెపట్లో వేడి వేడి వడ్డెన జరుగుతుంది అని. అదీ సంగతీ!
మీరు: హమ్మయ్యా.. ఇంక శుభం కార్డు వేసెయ్యమంటావా ?
నేను: మరి, నా గురించి చెప్పుకోలేదుగా..
మీరు: ఇప్పటిదాకా, నువ్వు చేసిందెమిటి బాబు.
నేను: హ్ము... ఐతె, ఓకె! శుభం.

కోయిలలా నా కోసం పాటలు పాడే శ్రమపడనీలేదు.
కలువపూవులా నా రాకకై ఎదురుచూడనివ్వలేదు.
క్రిష్ణమ్మలా నా వైపు పరిగెత్తె అవసరం రానీలేదు.
ధరణిలా నా చుట్టు పరిభ్రమించె ఖర్మ పట్టనీలేదు.
చేదువిషంలా, నీవు ఇక లేవనె నిజం మింగుడుపడట్లేదు.

అవును, నేను గట్టిగా నమ్ముతాను. చదువుల్లో ఎక్కడా చెప్పని ఎన్నో విషయాలు మా నాన్న నుంచి నేర్చుకున్నాను. ఇప్పటికి, ఆయన చేసె పనులని గమనిస్తు వుంటాను. వాటినుంచి ఎదో ఒకటి నేర్చుకుంటూనే వుంటాను. ప్రతి పనిలోను ఆయనకంటూ ఒక ప్రత్యేకత వుంటుంది. బహుశ అనుభవం మీద వచ్చివుండోచ్చు, నాకైతే ఇంకా తెలియదు మరి. ఒక్కటిగా మీ ముందుంచె ప్రయత్నం. చిన్న గమనిక, నేను మా నాన్నకి గౌరవార్ధాలు వాడను. అది మా తల్లిదండ్రులు మాకిచ్చిన స్వేచ్చగా నేను భావిస్తున్నాను. అలా చెయ్యటం తప్పుగా పరిగణించెవాళ్ళు దీనిని చదవోద్దని ప్రార్దన.

చిన్నతనం నుంచి నాకు ప్రతి వస్తువు ఎలా పని చెస్తుందో తెలుసుకోవాలని కుతుహలం ఎక్కువ. ఇప్పటికి కూడా దేనైనా పట్టుకుంటే పూర్తిగా తెలుసుకోకుండా వదలను. నా ఈ గుణమే, నేను ఎంతో కొంత నేర్చుకోటానికి ఉపయొగపడిందని నా గట్టి నమ్మకం. దీనంతటికి ప్రేరణ, ఉత్సాహం మా నాన్న. ఇంట్లో ఎదైనా సరిగ్గా పని చెయ్యకపొతే, సొంతంగా బాగు చెయ్యటానికి ప్రయత్నిస్తాడు. అన్ని వుప్పదీసి, పక్కన వింతగా చుస్తూ కుర్చున్న నాకు, లోపల భాగాలన్ని చుపించేవాడు. ఇంట్లో స్క్రూ డ్రైవర్, కటింగ్ ప్లెయర్ లాంటి పనిముట్లు చాలా వుండేవండి. కాదేది కవితకి అనర్హం అన్నట్టు, స్పూన్స్ తో కూడా బోల్ట్స్ తీశెవారు. అలా చూస్తు, చూస్తూ పెద్దోడిని (వయస్సులో) అయ్యిపొయా. ఒక్కసారి తేలిస్తె వుప్పదీయకుండా మనం ఊరుకుంటామా, ఎదైనా ఐతే మా నాన్న వున్నాడు కదా అని ధైర్యంతో, అన్నింటిని బద్దలుకోట్టి మరీ, వాటి గురించి తెలుసుకున్నా. ఫాన్స్, మొటర్స్, మిక్సి, ప్రిడ్జ్, టివి, చెప్పులు, స్వెట్టర్స్, షు, కుక్కర్, హీటర్, బొమ్మ కారు, రైలు.. పాడైన దేన్ని వదలలేదు. నాలో ఇంజనీర్ కి పునాదిరాళ్ళు ఆ అనుభవాలు.

ఆయన దగ్గరినుంచి చాలా నేర్చుకోవాలని వుంటుంది. ముఖ్యంగా, ఎవరితో ఎలా మసులుకోవాలొ, ఎం మాట్లాడొచ్చో, ఎం మాట్లాడకూడదో, ఎలా పలకరించాలో బాగా తెలుసును. మానవ సంబందాలకి మొదట ప్రాముఖ్యతనిస్తారు. చుట్టాలు, వాళ్ళతో సంబంధబాందవ్యాల ఆవశ్యకత ఆయనికి బాగా తెలుసు. ఎవరికైనా పుష్కలంగా లభ్యమయ్యె వాటి విలువ తెలియకుండాపోతుందంటారు. మా నాన్నకి అంతమంది బంధువులున్నా వారి అవసరం ఎలా తెల్సివచ్చిందో! బంధువులు ఎంత అవసరమో నాకు మా అమ్మ,నాన్న వల్లే తెలిసివచ్చింది. చుట్టాలనే కాదండి, ఊర్లో అందరికి మా నాన్న తల్లో నాలుక. అణా పైసా ప్రతిఫలం ఆశించకుండా, నా అనుకుంటే, ఎంతటి సాయమైనా ( అది ధనమైనా, వస్తువైనా, సలహా అయ్యినా, పలుకుబడి వాడి పని చేపించాలన్నా) క్షణాలలో చేసేస్తారు. ఒకటి రెండు అంటే ఉదహరణ కింద చెప్పొచ్చుకాని, అలవాటు కింద చేసేవాటిని ఎన్నని చెప్పగలం. పరాయివాళ్ళకి, అవసరంలో వున్నవాళ్ళకి అడిగిందేతరువుగా ఎంతమంది సహాయం చేస్తున్నామండి ? సహయం సంగతి తరువాత, మొదట పక్కోడి కష్టాలు వినటానికి కూడా మనకి సమయాభావం. నేను మా నాన్నలా వుండటానికి ప్రయత్నిస్తున్నా.

ఇక ఊర్లోవాళ్ళకోసమే ఇంత చేశెవాడికి, ఇంట్లొ భార్య, బిడ్డలకి చెయ్యకుండా ఎలా వుంటాడు. ఆయన చేయ్యకపోయినా, ఊర్లో జనాలు అయనమీద అభిమానంతో చెయ్యగలరు. అయ్యినా, మాకు ఆ పరిస్థితి ఏనాడు పట్టనివ్వలేదులెండి మా నాన్న. ఒకత్తె ఆడపిల్ల కావటం మూలాన, మా అక్క అంటే వల్లమాలిన ప్రేమ. నేను మాత్రం మా అమ్మ తట్టు చిన్నప్పటిసంధి. నాన్న దగ్గర ముక్కుసూటి వ్యవహరం మనది అప్పుడంతా. నేను మరీ చిన్నాడినప్పుడు, చనువు తక్కువ. మా అక్కకి మాత్రం మొదటినుంచి విపరీతమైన చనువు. తరుచుగా పెద్ద పెద్ద బాతాఖానిలు వేస్తుంటారు, ఇప్పటికి కూడా. వాటిళ్ళొకి, నేను అమ్మ నిషేదం. గంట తరువాత ఎం జరుగుతుందో, పిచ్చాపాటి కాస్త మహా కురుక్షేత్రం అయ్యిపొతుంది. నేను, అమ్మ రంగప్రవేశం చెయ్యాల్సివస్తుంది. వాళ్ళిద్దరు ఎక్కువసేపు మాట్లాడుకుంటున్నారంటే మా అమ్మకి పిచ్చ భయం, ఇప్పటికికూడా. చివరిగా గేలిచేవాళ్ళు పాండవులు కాబట్టి, మా అక్క పాండవురాలు. తప్పుఒప్పుల సమస్య లేదు ఇక్కడ. ఎందుకంటే, మరుసటిరోజు మా అక్కకి ఇష్టమైన టిఫిన్ కొనుక్కొచ్చి, బుజ్జగించి, బామాలి, మంచి చేసుకుంటాడు కాబట్టి మా నాన్న. మళ్ళి రెండు-మూడు రోజులకి ఇంకో బాతాఖానికి సిద్ధమైపోతారు ఇద్దరు. మళ్ళీ అమ్మకి గుండె గుభేల్మంటుంది. అంతులేని మధురమైన కథ.

పల్లేటూరులొ వ్యవసాయం చేసుకుంటున్నా కూడా, కోత్త తరం అలోచనసరళిని అర్ధం చేసుకోగలిగాడు. మా చదువుల విషయంలో ఎనాడు రాజిపడలేదు. కాలేజిల చుట్టు తిరిగేవాడు, విశ్లేషించెవాడు చేతనైనంతవరకు, తెలియకపొతే నలుగురిని అడిగి తెలుసుకుని, అంతా బాగుందని నిర్దారణ చేశాకనే, చేర్పించాడు. ఆడపిల్లకి పల్లెటూరులొ 20యేళ్ళు రాగానే పెళ్ళిచెస్తుంటే, తను మాత్రం మా అక్క చేత MBA చేపించాడు.

కష్టాల్లో వున్నవాళ్ళని చూసి స్పందించటం దానికి తెలుస్సు.
కూసేపటికే, తన స్పందనని తనే మరిచె హ్రుదయం.
నమ్మిన సిద్దాంతాలని, విలువలని పాటించమని ఒత్తిడి చేసే మనస్సు.
అప్పుడప్పుడు నా కట్టుబాట్లు నేనే దాటక తప్పని జీవితం.
సంప్రదాయాలని కాపాడి, తరువాత తరాలకి అందివ్వాలని తపన, తపస్సు.
తపన తప్పితే.. అలోచన లేని, దారి తోచని యవ్వనం.
ఇవన్నిఆలోచించే అనుభవం, ఙానం నాకు లేవని గుర్తుచేసే వయస్సు.
జుట్టు ఊడటం మినహాయించి, నష్టమేమిటని అయోమయం!

సలహాలు ఇచ్చే అంత పెద్దవాడిని కాకపొయినా, మంచిని పంచుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో రెండు సలహాలు:
* మన పక్కవాడు బాధలో వున్నాడంటే, తప్పు మనలో కూడా వున్నట్టు. చేతనైన సహాయం చేయ్యండి, పక్కవాడి కన్నీళ్ళు తుడవండి.
* ఆరోగ్యం మహా భాగ్యం. నిర్లక్ష్యం తగదు. రెండు రోజులకి ఒకసారైనా, పనులన్ని పక్కనపెట్టి, వ్యాయమం చెయ్యండి.

తెలుసుకోవాలని వుంది, నాకు ఎం జరుగుతోందో.
అర్ధంకాకుంది, నాలో ఈ మార్పు ఏమిటో.
అంతు చిక్కకుంది, నీతో మాట్లాడాలని ఆరాటమెందుకో.
దిక్కు తోచకుంది, ఈ స్ధితి నుంచి విముక్తి ఎప్పుడో.
ఇదంతా నీకు చెప్పాలని వుంది, ఎం అవుతుందో.
భయమేస్తుంది, చెప్తే నీ స్నేహాన్ని కోల్పోతానేమో.


కంటూనే వున్నా ఊహలు రోజంతా.. అంత మొండెంటో నీకు, నా కళ్ళని వదిలెళ్ళకుండా.
ఎక్కడ చూసినా నువ్వే,
ఎవ్వరిని చూసినా నువ్వే.
నా అవేదనంతా నువ్వే.
అందుకే.. కంట తడి పెట్టక బతుకుతున్నా, కళ్ళనుంచి నిను జారనీకుండా.

చెప్పటానికి ఎన్నో ఊసులు మదినిండా, నీ చెంత మూగబోతున్నా మాట్లాడకుండా.
చెప్పాలని బాధ,
చెప్పటానికి బాధ,
అఖరికి చెప్పలేదని బాధ.
ఎంత బాధైనా సరే.. దాచుకుంటా మధురంగా పదిలంగా, మర్చిపోకుండా.

పోందాలనుకున్నా నను కలవరపరిచిన నీ నవ్వునంతా.. స్వార్దం వెనుక ఇష్టమని తెలుసుకో, అపార్ధం చేసుకోకుండా.
నీ చిరునవ్వులు చూస్తూ వుండాలి,
ఆ నవ్వుల కారణమవ్వాలి.
నీ మోములొ సంతోషం నేకావాలి.
పిచ్చివాడిననుకుంటావేమో.. ఎలా వుండగలను చెప్పు, నీ నవ్వు చూసి పరవశించకుండా.

నడవాలనుకున్నా నీ వెంట ఏడు జీవితకాలాలంతా.. ఎలా వుండగలిగావో, నా మనస్సు అర్ధం చేసుకోకుండా.
కలిసి నడావలని ఆశ.
నీతో బతుకుబండి నడపాలని ఆశ.
నా ఆశలు నిజం చేస్తావని ఆశ.
నా దారిలో పల్లాలు ఉంటాయెమో.. పరుస్తా పారిజాతాలు, నీ కాళ్ళు కందకుండా.

ఆరాటపడుతున్నా పంచటానికి నా ప్రేమనంతా.. కేవలం నేస్తాన్ని అంటావేమో, స్వీకరించకుండా.
పెరుగుతూనే వుంది నాలో ప్రేమ.
దాన్ని ఒంటరిగా మోయ్యలేను సుమ.
రెక్కలు కట్టుకు వచ్చి, ప్రేమభారాన్ని పంచుకోమా.
శూన్యమైపోతుందేమో ఈ జీవితం, నువ్వు లేకుండా, నీ తోడు లేకుండా.

ఈ టాపిక్ మీద ఎప్పటినుంచో ఒక బ్లాగ్ రాద్దాం అనుకుంటున్నానండి. ఇప్పటికి కుదిరింది, కాదు కాదు, రాయాలని మనసు కలిగింది. ఏదో ఒకటి ఎడిశావ్లె గాని, ఇంతకి విషయం ఏంటి అంటారా ? తినబోతూ రుచులు అడగటం ఎందుకండి. ఏదో కొట్టాలి కాబట్టి , ఆ సామెత చెప్పాను కాని , ఇప్పుడు అందరు రుచి confirm చేసుకున్నాకా కాని తినటం లేదు, అంతా five star మహిమ. అయినా, సామెతలు పాతబడిపోయాయండి. మోడరన్ సామెతలు అని చెప్పి, కొత్తవి create చేసుకోవాలి. (already వున్నాయనుకుంట. వీలు ఐతే search చేసి, links పోస్ట్ చేస్తానులెండి.)
okay, ఇంతకి సంగీతం లోకి వస్తే... రావటానికి ముందు నాకు సంగీతం లో ఏమైనా ప్రవేశం వుందేమో తెలుసుకోవాలని వుంది కదా.. అమ్మా! ఆశ, దోస, అప్పడం, వడ.. చెప్తే, బ్లాగ్ close చేసేస్తారు :P సరే, ప్రతిదానికీ ఒక prologue ఎడ్వాలని చిన్నప్పుడు మా మాష్టారు స్కేల్ తో, అరచేతి వెనకవైపు కొట్టి మరీ చెప్పారు. so, here we go. సంగీతం అనేది దేవుడు మనకి ఇచ్చిన గొప్ప వరమండి. దానిని మనం సాహిత్యం తో, ఇంకా అందం గా మలుచుకున్నాం. వున్నవి "స రి గ మ ప ద ని" అని ఏడు స్వరాలు ఐనా, వాటినుంచి కోటి వినసొంపైన రాగాలని సృష్టిమ్చ్చవచ్చంటేనే, అద్భుతం గా వుంది. అంత అద్బుతం గా వున్నా సరే, నా విషయానికి వస్తే మాత్రం సాహిత్యాన్ని కూడా సమానం గా ఇష్టపడతాను, గౌరవిస్తాను. పాలు, పంచదార కలిస్తేనే కదండీ నిజమైన రుచి. అలాంటి సంగీతం సాహిత్యం కలిసి, మనల్ని మురిపించే, ఒకానొక శ్రావ్యమైన రూపం, సినిమా పాట. నాకు తెలుగు తప్పితే, వేరే భాషల పాటలు నచ్చవండి. సాహిత్యాన్ని అర్ధం చేసుకోటానికి మనకి ఆ భాషలు అంత లోతుగా రావు కదా. నేను చిన్నప్పటినుంచి, ప్రాప్తిసితే స్వీకరిస్తాను కాని, ప్రాప్తి కోసం ప్రాకులాడను, అందుకనే వేరే భాషలని ప్రత్యేకంగా నేర్చుకోలేదు. అలాగని లక్ష్యాలు ఏమి లేకుండా బతికేస్తున్నానని కాదు, తెలుగు పాటలు బాగోలేకపోతే, వేరే భాషల వైపు చూడాలి కానీ, దేవుడి దయ వల్ల మన మ్యూజిక్ directors మనకి ఆ గతి పట్టనివ్వలేదు కదా. అవసరం ఐతే, వాళ్ళ పరువు పణం గా పెట్టి మరీ, వేరే భాషల నుంచి tunes ని అరువు తెచ్చారు. ఎవరి కోసం ? మన కోసమే కదా.. మనమేమో ఆ విషయాన్నీ గుర్తించకుండా, ఏదో డిటెక్టివ్ లా ఫీల్ అయ్యి, ఫలానా పాట ని అక్కడినుంచి కాపీ కొట్టారు, ఇక్కడి నుంచి లేపేశారు అని కనిపించిన ప్రతోడికి టాం టాం వేసి మరీ చెప్తున్నాం. వాడు ఆగుతాడా, స్టాలిన్ లో చిరంజీవి ఐడియా సక్సెస్ అయ్యినట్టు, మొత్తం పాకిపోతుంది. మన గురించి తీవ్రం గా ఆలోచించే directors కాబట్టి, సిగ్గు లజ్జ పట్టించుకోకుండా కాపీ కొట్టేస్తూనే వున్నారు. దీని వల్ల ఇంకో మంచి కూడా వుందండీ. కాపీ కొట్టారు అని తెలియనంత కాలం ఆహ, వోహో అని పోగుడుకుంటూ, అందరికి ఆ పాట ని వీలైతే వినమని చెప్తూ కబుర్లు చెప్తామా... కాపీ అని తెలిసిన వెంటనే ఫలానా సాంగ్ కాపీ కొట్టినది, వీలైతే ఒరిజినల్ సాంగ్ వినమని చెప్తూ కబుర్లు చెప్తాం. ఎలాగైనా, కబుర్లు ముఖ్యం మనకి. ఏమంటారు ?
సరేలే, బ్యాక్ టు టాపిక్. చిన్నప్పటి నుంచి నాకు పాటలు అంటే ప్రాణం అండి. మా అమ్మ కి పాత పాటల మీద మంచి knowledge వుండెడిది. పాట మొదట్లో వచ్చే సంగీతం బట్టి, పాట మొత్తం చేప్పేసేది. క్విజ్ లో ప్రశ్నలు ఎవరు అడుగుతారని మీ సందేహమా ? ఇంకేవరండి, ఆకాశవాణి విజయవాడ కేంద్రం వాళ్ళు. మా ఇంట్లో చిన్నప్పుడు ఒక laptop సైజు రేడియో వుండేది. అలా మా అమ్మపాడుకుంటూ పని చేసేసుకుంటుంటే, నాకు భలే ఆశ్చర్యం వేసేది. చిన్నప్పుడు అంతగా పాత పాటలు వినటం వల్ల కాబోలు, లిరిక్స్ అంటే ప్రాణం నాకు. అప్పుడే కవిత్వం అంటే ఆకర్షితుడ్ని అయ్యాను. నా జీవితం లో ఈ ఆకర్షణ కి చాల ప్రాముఖ్యత వుందండి. ఆకర్షణ అంటే నాకు చాల ఇష్టం (ఆకర్షణ అనే పదానికి అర్ధం చెప్పటం లేదండి. ఆకర్షణ అనేది ఇష్టం అని చెప్తున్నా). ఎంత ఇష్టం అంటే, ప్రతి విషయం లో ఆకర్షణ అనే చాప్టర్ వరకే వెళ్తాను. అక్కడి నుంచి ఒక్క అడుగు, కాదు కాదు, ఒక్క ఇంచ్ కూడా ముందు కి కదలను. ఈ ఆకర్షణ అనేది, చాల విచాత్రం ఐనది అండి. అది, ఇది అనేమి లేదు, సర్వాంతర్యామి. నా చిన్నప్పటి సంగీతం, నా కవితలు, నా బొమ్మలు, నా కధలు, నా నవలలు, నా నాటకాలు (అవునండి, ఒక నాటకం కూడా రాసి, ప్రదర్శించాం కూడా. ఇంజనీరింగ్ లో ధర్మరాజు వేషం కూడా వేశా!), అమ్మాయి:1, దగ్గరి నుంచి మొన్న మొన్న స్విమ్మింగ్, క్రికెట్, డాన్స్, అమ్మాయి:2.. నిన్నటి అమ్మాయి:౩, సాల్సా, సిక్స్ ప్యాక్ వరకు, అన్ని విషయాలు, వస్తువులు నా ఆకర్షణ కి బాధితులే. సీతమ్మ వారికి లక్షమణ రేఖ లాగ, నా సంకల్పాలకి నా ఆకర్షణ అలాగన్నమాట. అప్పుడు సీతమ్మ రావణాసురిడి కోసం చూడలేదు, కాని నేను వాడి కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను. ఎలాగైనా నేను కూడా ఆ గీత ని దాటాలి (దాన్ని దాటుతున్నప్పుడు చత్రపతి లో మా ప్రభాస్, కాట్రాజు గీసిన గీత ని దాటే effect కావాలి ). నా కళ్లు ఇప్పటికే నాలుగు కాపుల కాయలు కాసేసయండి. ఐదో కాపు కి పూత కూడా పడింది. రావణ! ఎప్పుడు నీ కరుణ ?

అవును, మీకు ఈ పాటికి అర్ధం అయ్యి వుంటుంది, నేను బ్లాగ్స్ వేటిని base చేసుకుని రాస్తున్నానో/రాయబోతున్ననో.. నా fantasies :D ఇక నా సంగీతానికి వస్తే, ఐదో యేడులో కాబోలు తిరుపతికి తీసుకుపోతే, అక్కడ నాలో నిద్రపోతున్న సంగీత విద్వాంసుడు నిద్ర లేచాడు. రైలు బొమ్మతో పాటు, ఒక పిల్లనగ్రోవి టైపు పీకని గోల చేసి మరీ కొనిపించుకున్నా (మరీ చిన్నప్పుడు పావలా పీక తో తృప్తి పడ్డాకాని, అది ఒకట్టే శబ్దం చేస్తుంది. నాకే చిరాకు, జ్ఞానోదయం రెండు కలిసి వచ్చి, వున్నతి [దీన్నే ఇంగ్లీష్ బాష యందు ప్రమోషన్ అందురు] కోరుకున్న ). ఒక రెండు రోజుల పాటు ఆ వేణువు తో, నేను కూడా శాస్త్రీయం గా సాధన చేద్దమనుకున్నానండి, చేశాను కూడా. సున్నితం గా, ఒక పద్దతి ప్రకారం చేతులు కదిలిస్తూ ట్రై చేశా. ఉహు, ఎంతసేపటికి టీవీ లో, రేడియో లో వచ్చేలా శబ్దాలు రాటల్ల! నాకేమో ఆకర్షణ పెట్టిన హద్దు మాత్రం తొందరగా వచ్చేసింది. ఏలాగంటే, first రోజు, మా నాన్న దగ్గర వుండి మరీ ఎలా వూదాలో నేర్పించారు. (కాదు, నేర్పిద్దామని ప్రయత్నించారు. తొక్క లే, ఆయన కి కూడా ఏమి రాదండి. కాకపోతే, ఎలా వూదాలి, ఎలా వేళ్ళు ఆడించాలో తెలుసు.) రెండో రోజు, నాన్న నేర్పవా అని దగ్గరికి వెళ్తే, ఒక చిరునవ్వు నవ్వి, పని మీద బయటికి వెళ్తున్న, అమ్మని అడుగుపో అని తప్పించుకున్నాడు. నేనేమో గేటు దాటి బయటికి వెళ్ళలేను, వెంటపడి ఎడిపిద్దాం అంటే. ఏం అంటారా ? అక్కడ NTRది పేద్దా ఫోటో వుంటుంది. అది అంటే నాకు లాగు తడిచిపోయేదంటా. ఒక రోజు, దాన్ని తుడుద్దామని (తడిచిన నా లాగుని కాదండి, ఫోటోని ) తీసేస్తే, ఆరాధన లో చిరంజీవి కి background మ్యూజిక్ వచినట్టు, నాకు కూడా "అరె ఏమైంది... ఒక మనుసుకు రెక్కలు వచ్చి, ఎక్కడికో ఎగిరింది" అని వచ్చిందేమో, ౩ years age లో, లోకమంతా మా ఇల్లే, అందరు నా చుట్టాలే అన్నట్టు ప్రయాణం start చేసేసా. పక్క వూర్లో నేను తెలిసిన ఎవరో దారిన పోయే దానయ్య వుంటే, గుర్తు పట్టి, మా ఇంటికి చేర్చారు. అప్పటికి వూర్లో గొడవ గొడవ అంట. ఫలానా వాళ్ల అబ్బాయి, తప్పిపోయాడంటా అని. మా theatre కాన్వాస్ బండి పెట్టి, వూర్లో ఫుల్ anouncements అంట (మా కాన్వాస్ బండే గా, ఫ్రీ ఫ్రీ ఫ్రీ ). ఆ రోజులే నయ్యం, ౩ years అయినాను నాకు ఫుల్ following వుంది పక్క వూర్లో కూడా. ఇప్పుడు, మా వూర్లో వెళ్తే, 90% జనాలకి నేనెవరో తెలియదు. మా అమ్మ, నాన్న కి ఒక్కరే కూతురు అనుకుంటారంటా, యెంత చోద్యం అండి! సరేలే, వీడి తిక్క ఇలా వుందా అని, ఆ NTR ఫోటో ని ఇంక ఎప్పటికి తీయ్యలేదు అక్కడి నుంచి. అయినా వాళ్ల ఆటలు నా ముందు ఎక్కువ కాలం సాగలేదు. నా 6th year లో ఇల్లు మారాం. అప్పుడు, దేవుడి హెల్ప్ తీసుకుని, ఆ ఫోటో విషయం వాళ్ళకి గుర్తు రాకుండా చేసేసాగా!


ఇక, రెండో రోజు నా విశ్వ రూపం అంతా చూపించా. శాస్త్రం లేదు, ఆవకాయ బద్ద లేదని చెప్పి, మోటుతనం చూపించా. దానికి కోపం వచ్చి, కళ్లు ఎర్రజేసింది. నాకు చిరాకు వచ్చి, దాని వంటికి నెర్రు వచ్చింది. రోజుఅంత సాధన చెయ్యలేం కదండీ, బడికి పోవాల్సి వస్తుంది. ఈ బడి ఒకటి, ఎప్పుడు టంచన్ గా 8 కే తెరుస్తారు. మా ఆఫీసు లో లాగ, flexible school hours ఎప్పుడు వస్తాయో ఏంటో. బడికి పోతాం వాళ్ల, నా తపస్సు కి భంగం కలిగింది కాని, లేకుంటే అదో నేనో డిసైడ్ చేసేసేవాడిని ఆ రోజు. నేను బడికి పోయాక, మా ఇంట్లో వాళ్ళు కొంచెం సేపు వూపిరి పీల్చుకున్నట్టు వున్నారు. హుహహాహా, అర చేతితో సూర్యుడిని, సాంబార్ తో సింహాన్ని, school పేరు తో నన్ను ఆపటం ఎవ్వరి తరం కాదు. బడి వదిలిపెట్టగానే, ఎదవలతో సొల్లు, గోలిలాటలు పెట్టుకోకుండా ఎకపీకిన ఇంటికి వచ్చి, ఏకంగా దాని దగ్గరికే పోయా. అక్కడ PRP వాళ్ల రైలు ఇంజన్ వుంది కాని, పీక లేదు. (ఈ రెండు రోజుల టైం లో, passengers ఎక్కువ లేరు అని నేనే compartements కౌంట్ తగ్గిచ్చా.) కొంతసేపు, హీరో ని వేరే అమ్మాయితో చూసిన హీరోయిన్ లా అయిపోయాను.( ఫ్రేమ్ అడ్డదిడ్డం గా కోయబడిన నాలుగు ముక్కల కింద విడిపోయింది.) కొంచెంసేపటికి తేరుకున్నా (మళ్ళి ఫ్రేమ్ కలిసిపోయింది).. నా ఈ పీక కనపడని కుట్ర లో భాగస్తులు ఎవరు అయ్యి వుంటారని తీవ్రం గా ఆలోచించా, వెంటనే స్పురించారు ద్రోషులు. నా కోర్ట్ లో నాకు తెలిసినవి రెండే శిక్షలు, ఆ శిక్షల్ని ముద్దయాల మీదే ప్రయోగిస్తా, దోషుల మీద కాదు. అందులో, ఒకటి.. అరిచి గీ పెట్టి, చెవులు బద్దలు యెసిపొయెల చెయ్యటం. రెండు.. కాళ్ళకి అడ్డం పడి, పనులు చేసుకోకుండా చెయ్యటం. మా అమ్మ దగ్గర మొదటిది పని చెయ్యదు. (బహుశా, ఏదో సినిమా లో చెప్పినట్టు, ఏడుపు పిల్లలకి మంచిది అని నమ్ముతుంది కాబోలు. రేపు కనుక్కుంటాలే).. రెండోది ఐతే బెస్ట్, ఎందుకంటె మా నాయనమ్మ అంటే పిచ్చా భయం మా అమ్మ కి, ఆమ్మ కిను. ఆవిడ అల అలా లోకాభిరామాయణం చర్చించి లోపలకి వచ్చేప్పటికి, ఇంట్లో పని అంతా అయిపోవాలి. ఇంకేం, మన తడాఖా చూపించా. దెబ్బకి, నా చేతుల్లో నా మొదటి సంగీత పరికరం, జనాల చెవుల్లో దూదులు. ఆ రోజు రాత్రి మా నాన్న వచ్చాక, మళ్ళి వెళ్లి కెలికా.. ఈ సారి నేర్పమని కాదులెండి. పగిలిపోయింది బాగు చెయ్యమని. మా నాన్న కి పాడైపోయినవాటిని బాగు చెయ్యటం భలే వచ్చు. బాగు చెయ్యటమే కాదు, చేసేప్పుడు పక్కన కుర్చ్చోపెట్టుకుని చాలా విషయాలు చెప్పేవాడు, ఇప్పటికి చెప్తుంటాడు కాకపోతే ఇప్పుడు అన్ని మనకి తెలిసినవే. మన knowledge బాగా పెరిగిపోయింది కదా. నాకు మా నాన్న లో నచ్చే చాలా విషయాల్లో అది కూడా ఒకటి. ఇప్పుడు ఐతే మా అమ్మ పార్టీ మార్చేసి, నా కొడుకు తో బాగుచేపించుకుంటా అని నా దగ్గరికి తీసుకువస్తుంది కాని, నేను నేర్చుకుంది ఆయన దగ్గరే అని మర్చిపోతుంది. నేను కాదు కాని, మా చిన్న అన్నయ్య ఐతే చాలా నేర్చుకున్నాడు. మెకానిక్ షాప్స్ లో పని చేసేవాళ్ళు చాలా మంది ఫ్రెండ్స్ వాళ్ల ఇద్దరికీ. ఇంట్లో పవర్ పోయినా, మోటార్ పని చెయ్యటం ఆగిపోయినా మా నాన్న లేకపోతే అన్నయ్య వుంటే చాలు. ఇప్పుడు ఆ గొడవ ఎందుకులే కాని, నా వేణువు కి neat గా ప్లాస్టర్ వేసి, నేర్రులు వస్తే వెంటనే ఏదో ఒకటి చెయ్యాలని, లేకపోతే అవి కాలక్రమేణ పెరిగి, వస్తువు విరిగిపోయేంత వరకు వస్తుంది అని లెస్సొన్ అఫ్ ది డే ఒకటి నేర్పించాడు. థర్డ్ డే కూడా అందరు నా గోల ని కొంతసేపు తిట్టుకున్నారు కాని, lite తీసుకున్నారు కొంతసేపటికి. ఎవ్వరు నన్ను పట్టించుకోపోఎప్పటికి నాకు కూడా బోర్ కొట్టింది. దానిని ఒక మూల పడేసి, రైలు లో passengers ని తిప్పుకుందామని నిశ్చయించుకున్న. నేను రెండు రోజులు వేణువు ని పట్టించుకోకపోయేసరికి, మళ్ళి దాని మీద కుట్ర జరిగింది. ఆ కుట్ర ఫలితం గా, ఎన్నో సంవత్సరాలు చీకటి గది కి పరిమితం కావాల్సి వచ్చింది ఆ వేణువు. ఎప్పుడో, మా తాత వాళ్ళు ఇల్లు శుభ్రం చేసుకుంటుంటే, త్రవ్వకాలలో వెలికిపడింది అంట. నాలో సంగీత కుతూహలానికి, నీళ్లు కాదు, co2 కొట్టి మరి ఆపినవాళ్ళు మా ఇంట్లో వల్లే అని నేను ఇప్పటికి నమ్ముతాను. తరువాతా ఇంకో 5-6 సార్లు ఆకర్షణ అనే చాప్టర్ ని దాటుదామని ప్రయత్నిమ్చానండి. 8th-9th క్లాస్సేస్ లో, drums ని ప్రయత్నించా. నో ఫలితంస్. సరేలే కదా, ఇంకా బోలెడు పరికరాలు వున్నై కదా అని అప్పటికి శాంతించా. ఇంజనీరింగ్ లో ఏకం గా, violin అండ్ కీబోర్డు కోసం, తీవ్రంగా కాకపోయినా పర్లేదు, ప్రయత్నించా. మా ఫ్రెండ్ పుణ్యమా అని వయొలిన్ మీద సప్త స్వరాలు ప్లే చెయ్యటం వచ్చింది. కంప్యూటర్ కీబోర్డు మీద టైపింగ్ చెయ్యటమే సరిగ్గా రాదు నా బతుక్కి, ఇంక కీబోర్డు ప్లే చెయ్యటం వస్తుందా చెప్పండి. మొన్న, సెలవలకి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు, ఏక్ తార అంటారు చూడండి, అది కొనిపెట్టాడు మా నాన్న. ఒకటి ఐతే పాడు అయిపోతే, మన అభ్యాసన కి break పడుతుందని, spare కోసం రెండోది కి కొనుక్కున్న. దాని మీద కూడా మన ప్రతాపం చూపించా. ఫైనల్ result సున్నా. ఈ సారి, ఆకర్షణ హద్దు వుంది కదా, దాని చేరుకోటానికి పెద్ద సమయం పట్టలేదు. సరేలే అని, మా అన్నయ్య వాళ్ల అబ్బాయికి ఇచ్చాను నేను కొనుక్కున రెండింటిని, atleast వాడైన గొప్ప సంగీత విద్వాంసుడు అవుతాడేమో అని.

మీకు ఒక బ్రహ్మ రహస్యం కంటే గొప్ప విషయం చెప్పాలని వుందండి. (ఇంత సొల్లు చెప్పావ్, ఇంకెందుకు ఆలస్యం అంటారా?). సరే, వినండి.. ఇప్పుడు యూత్ అంతా అమ్మాయిలని ఆకర్షించటానికి ఏం చేస్తున్నారో తెల్సా, first gym కి పోయి బాడీ డెవలప్ చేస్తున్నారు, దీనికి ఐతే బ్రెయిన్ వాడాల్సిన పని లేదు కదా. ఆల్రెడీ డెవలప్ చేసినా, result నిల్ ఐతే, నెక్స్ట్ సాల్సా నేర్చుకోవాలి. దీని కోసం, కొంచెం కష్టపడాలండి. కాని తప్పదు, ఇటు వైపు గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ మరి. ఐనా, రిజల్ట్స్ సంతృప్తికరంగా లేకపోయినా, ఫలితాలు త్వరితగతిన రావాలన్నా, గిటార్ tutorials కి పోవాలి. నా మాట మీద నమ్మకం పెట్టండి చెప్తున్నా, గిటార్ ప్లే చెయ్యటం రాకపోయినా పర్లేదు.. భుజాన వేసుకుని తిరగండి చాలు. మీరు బైక్ అమ్మేసి, బస్ కొనుక్కోవలసి వస్తుంది (ఏం అంటారా మళ్ళి? మీకు చెప్పలేక చచ్చిపోతున్నానండి బాబు! అదేనండి, అంతమంది గర్ల్ ఫ్రెండ్స్ ని కాఫీ డే కి ఎలా తీసుకెళతారు మరి). అదీ, పవర్ అఫ్ మ్యూజిక్ అంటే. జనాలకి ఇప్పుడు , ఈ మధ్య తెలిసింది కాని, నాకు ఈ విషయం చిన్నప్పటి నుంచి తెలుసండి. అందుకే, సంగీతం సంగీతం అని చచ్చాను ఇన్నాళ్ళు. ఏకం గా మూడో మెట్టు ఎక్కేద్దాం అనుకున్నా, కాని దుర్ద్రుశ్తవశాత్తు జారి పడిపోయా. అందుకే, కొంచం లేట్ అయ్యినా పర్లేదు, మొదటి నుంచి వద్దాం అని gym కి వెళ్ళటం start చేశా ఈ మధ్యనే :) కాని, గ్యారంటి గా రెండో మెట్టు ఎక్కకూడదని నిశ్చయించుకున్నా. నాకు చాలా గట్టి నమ్మకం అండి, నా టాలెంట్ అంత westren అని, guaranty గా నేను గిటార్ హీరో ని అయ్యిపోతానండి, సాధన start చేస్తే. (ఎలానో ఇన్నాళ్ళు గిటార్ మీద ప్రయత్నాలు జరగలేదు కదా, అందుకనే ధైర్యం) శుభం జరగాలని, నేను విజయం సాదించాలని భైరవద్వీపం లో KRవిజయ లెవెల్ లో దీవించండి. రెహ్మాన్ దగ్గర కాకపోయినా, కనీసం లోకల్ టాలెంట్ కీరవాణి దగ్గర guitarist గా సెటిల్ అవుతా. అవును, చెప్పటం మర్చిపోయా, నాకు మాత్రం కీరవాణి సంగీతం అంటే పిచ్చి అండి. టాలెంట్ లో, వైవిధ్యత లో, ఇళయరాజా తో ఐతే పోల్చను కాని.. melodious గా, వినసొంపైన tunes ఇవ్వటం లో కీరవాణి కింగ్. ఒక 15-20 years క్రితం పాటలు తీసుకుంటే, కీరవాణి గొప్పతనం అర్ధం అవుతుంది. ఆయన స్వరపరచిన చాలా గీతాలు melodies. ఆయన లో గొప్పతనం ఏంటంటే, ఆయన మనస్సులో పుట్టింది అంటే, అది మెలొడీ ట్యూన్ అయ్యి వుంటుంది, ప్రత్యేకం గా ఇంకో ట్యూన్ చెయ్యాలని కూర్చోకపోతే. వేరే సంగీత దర్శకులకి అలా కాదు, మెలొడీ సాంగ్ ట్యూన్ కావాలంటే, అడిగి చేపించుకోవాలి, లేకుంటే వైవిధ్యత కోసం వల్లే చేస్తారు.
అరె, ఏ కీరవాణి సాంగ్ అయ్యినా తీసుకోండి, అన్ని చల్లగా పిల్ల గాలి మోము ని తాకుతున్నట్టు, మనస్సుని హత్తుకునే విధం గా వుంటాయి, గమనించండి. "చల చల్లగా గాలి, మెల మెల్లగా తేలి" అంటూ సాగే గీతం గుర్తుకు వచ్చేలా వుంటై.
నేను ఇంక గమనించింది ఏంటంటే, అన్ని సాంగ్స్ (సరే, చాలా వరకు సాంగ్స్) లో సాహిత్యం చాలా అర్ధవంతం గా వుంటుంది. అది పూర్తిగా సంగీత దరసకుడి గొప్పతనం అని చెప్పాను కాని, ఆయన ప్రభావం మాత్రం కాదనలేనిది. గేయ రచయిత కి కావాల్సిన స్వేచ్చ ఇస్తాడేమో అని నా నమ్మకం. మీకు ఎప్పుడైనా నిద్ర పట్టకపోయినా, మనస్సు కలత గా వున్నా, కీరవాణి సాంగ్స్ పెట్టుకుని వినండి. "జాము రాతిరి జాబిలమ్మ జోల పాడనా ఇలా" అని సాగిపోయే గీతం ఎన్ని తరాలు అయ్యినా, అలా మెలొడీ కాటేగోరి లో టాప్ లో వుంటుంది, నిజంగా కీరవాణి మన దగ్గరకి వచ్చి జోల పాడుతున్న భావం ఏర్పడుతుంది. అల్లరి ప్రియుడు లో సాంగ్స్ అన్ని ఆణిముత్యాలు. ఆయినా, మనం సూపర్ మెలొడీ కాటేగోరి చర్చిస్తున్నాం కాబట్టి, అలాంటివే చెప్తాను. "ఆహో, ఒక మనసుకి నేడే పుట్టిన రోజు" అనే సాంగ్, నిజం గా ఆహో అనిపిస్తుంది శ్రోతల చేత. అమ్మ చెప్పింది అనే చిత్రం లో "మాటలతో స్వరాలే షికారు కి వెళ్తే గీతం", లిరిక్స్ ని tunes ని కలిపి నిజంగానే షికారు చేపించినట్టు వుంటుంది. ఈ చిత్రం పెద్ద విజయం సాదించలేదు కాబట్టి గీతాలు పెద్ద ప్రాచుర్యం పొందలేదు కాని, లేకుంటే అందరి albums లో ఒక must to keep. అన్నమయ్య, మీ అందరికి తెలుసు, మళ్ళి ప్రత్యేకం గా చెప్పాల్సిన పని లేదు. ప్రతి సాంగ్ అద్భుతం. వారానికి ఒక్కసారైనా ఈ పాటలు వినకుండా లేను, వుండలేనేమో అనిపిస్తుంది. అనుకోకుండా ఒక రోజు లో నీడల్లే తరుముతూ వుంది అనే సాంగ్, నిజంగానే చెవ్వుల్లో వినిపిస్తూ, కొంతసేపు తరుముతూ వుంటుంది. అన్వేషణ లో ఇళయరాజా సృష్టించిన "ఇలలో కలిసే శిధిలాకాశం" అనే కలవర పరిచే గీతాన్ని జ్ఞప్తికి తెచ్చేదిగా వుంటుంది. ఆపద్భాందవుడు లో "చుక్కల్లారా, చూపుల్లారా" అనేది ఇంకో నిద్రపుచ్చే గీతం. ఇదే చిత్రం లో వున్నా మరో గొప్ప సృష్టి "అవురా, అమ్మకు చెల్లా", ఈ పాట మొదట్లో, వివిధ రకాల tunes ని మనకి వినిపించటం జరుగుతుంది. అన్ని కూడాను, స్వల్ప వైవిధ్యత తో, పామరుడు కూడా ఆ వైవిధ్యతని గుర్తించగలిగేలా తీర్చిదిద్దిన ఘనత మా కీరవాణిదే. బావ నచ్చాడు లో అనురాగం అనురాగం లో అనే సాంగ్ లో మగ గొంతు సరిపోలేదు అనిపించేలా వుంటుంది కాని, సంగీతం మాత్రం అదుర్స్. బొంబాయి ప్రియుడు నా ఇంకో ఫేవరెట్ ఆల్బం. మీరు ఇంతకుముందు ఎందుములంగా ఐనా ఈ ఆల్బం ని ignore చేసి వుంటే, చెంప దెబ్బలు వేసుకుని, నాలుగు గుంజీళ్ళు తీసి, డౌన్లోడ్ చేసి, favourites లో పెట్టుకోండి. ఇప్పుడు మనం, చత్రపతి అనే, కీరవాణి కి చెడ్డ పేరు తీసుకువచ్చిన, మంచి ఆల్బం గురించి మాట్లాడుకుందాం. "అగ్ని స్కలన సంధగ్ధరిపు" అనే సాంగ్ ని కాపీ కొట్టటం జరిగింది. గమనించండి, ఒరిజినల్ సాంగ్ ని మూవీ starting లో ప్లే చేస్తారు, కొంతవరకు తప్పు ని కప్పిపుచ్చటానికి... ఇక, కాపీ కొట్టటం అని ఎందుకు అనాల్సి వచ్చిందంటే, క్రెడిట్స్ లో ఒరిజినల్ సాంగ్ ని mention చెయ్యటం జరగలేదు. ఇక తెలియక కొంతమంది, "మన్నేల తింటివిరా కృష్ణ" అనే సాంగ్ ని రాజహంస అనే అబ్బాస్ మూవీ నుంచి ఎత్తేసారు అనుకుంటున్నారు. "గుండు సూది" అనే యుగళ గీతాన్ని రమ్యకృష్ణ ఓల్డ్ మూవీ ఒకటి వుంటుందండి, అందులోంచి తీసుకోటం జరిగింది. పై రెండు చిత్రాలకి కూడా కీరవాణి గారే సంగీత దర్శకులు. తన సాంగ్స్ ని తనే కాపీ కొట్టుకోటం తప్పు కాదనుకుంట. "తెలుసా మనసా" అనే సాంగ్ ని ప్రేమించని తెలుగోడు వుండడు అంటే, అతిశయోక్తి కాదు, క్రిమినల్ చిత్రంలోనిది అని చెప్పాల్సిన పని లేదు కదా. బాలయ్యది, గాండీవం అని, ఒక flop(?) సినిమా వుంది, దానికి కూడా మెలొడీ కింగె దర్శకుడు. "గోరువంక వాలగానే గోపురానికి" అనే సాంగ్ కి, గోరువంక, మగ కోకిల పాట పాడుతుందేమో అని బ్రమపడాల్సిందే. (మగ కోకిల ఏంటి రా, చెత్త ఎదవ అని తిట్టకండి.. ఆ సాంగ్ లో ఎక్కువ మగ గొంతు వుంటుంది. కొంప తీసి, మగ కోకిలలు వుండవా అని అడుగుతారా ఏంటి ? మీకు ఒక నమస్కారం.) గోవిందా గోవిందా, ఈ మూవీ ఎందుకు హిట్ కాలేదో తెలియదు కాని, కీరవాణి మాత్రం ప్రపంచపు అంచుల వరకు తీసుకెళ్ళి, "అల్లదిగో, దాన్నే స్వర్గం" అంటారు అని చూపించి తీసుకొచ్చాడు. background మ్యూజిక్ దగ్గరినుంచి, "అందమా అందుమా", "అమ్మ బ్రహ్మా దేవుడా" వరకు, అన్ని మైమరిపింప చేసేవే! కాదంటారా ? కిష్కింద కాండ లో "తొలి వలపుల, చెలి పిలుపుల ప్రేమ లేఖల్లో" అనే గీతం పాతనాటి గీతలని గుర్తుచేస్తుంది. లాహిరి లాహిరి లాహిరి లో, "మంత్రమేదో వేసింది, మాయఎదో చేసింది" అంటూ మనల్ని నిజంగానే మాయ చేసాడు. సూపర్ మేలోడీస్ category లో, ఆకాశం లో ధ్రువ నక్షత్రం లా, సుస్థిర చోటు సంపాదించుకున్న ఇంకో రెండు గీతాలు, మాతృదేవోభవ అనే చిత్రంలోవి. "వేణువై వచ్చాను భువనానికి" డైరెక్ట్ గా మనస్సు ని తాకుతుంది. తాత్పర్యం కూడా, మెదడుకి వెళ్ళదండీ. ఆ పాట వింటున్నప్పుడు, మనస్సు మనల్ని తన అధీనం లోకి తీసుకుంటుంది. ఏంటి, కథలు చెప్తున్నా అనుకుంటున్నారా? ఒక్కసారి ఆ సాంగ్ ని ఇప్పుడే తీసి, ప్లే చేసి, కళ్లు మూసుకోండి. నా మాటల్లో నిజం మీకే తెలుస్తుంది. ఇదే చిత్రం లోని, "రాలిపోయే పువ్వా నీకు రాగాలూ ఎందుకె" అనే గీతం వింటుంటే, ఆ పువ్వు లోని రాగాలన్నీ తీసి, ఈ పాటలో కలిపి, మన చెవిలో రంగరించి పోసినట్టు వుంటుంది. మనఃస్పూర్తి గా చెప్తున్నానండి, ఇప్పటివరకు నేను చెప్పిన సాంగ్స్ ఎలాంటివంటే, మనకి చెవిలో నొప్పి వస్తే, ear డ్రాప్స్ వేసుకుంటే ఎంత రిలీఫ్ వస్తుందో, అంతా రిలీఫ్ ని తీసుకువచ్చే రకం. అమ్మ జోల పాడినట్టు, నిద్ర పుచ్చే మరో గీతం "సుఖీభవ సుమంగళి, సుఖీభవ!" అనే మేజర్ చంద్రకాంత్ చిత్రం లోని సూపర్ హిట్ సాంగ్స్ లో ఒకటి. నిజంగా అమ్మ జోలపాట ఎలా వుంటుందో గుర్తులేదు కాని, అంతకు మించి మాత్రం బాగుండదని తెలుసు. ఒక రాజు, ఒక రాణి లో, "స్వరాల వీణ ఈ వేళలోన" కూడా వినబుద్ధి వేస్తూవుంటుంది. ఒకరికి ఒకరు, ఇంక చెప్పేది ఏముంది, వింటున్నంత సేపు కట్టిబడేస్తుంది. తనకి లోబరచుకుంటుంది ఆ మాయ. ఒక musical magic, సింపుల్ గా. చెప్పటానికి మాటలు సరిపోటం లేదులే కాని, "నువ్వే నా శ్వాస" అనే గీతం తో, కీరవాణి సంగీతమే మా శ్వాస అని అయన అభిమానులతో మరో సారి చెప్పించ్చుకున్నాడు. ఇక తారక రత్న కి కనీసం average గా ఆడిన సినిమా ఒకటి వుంది అంటే, అది కీరవాణి చలువ, ఒకటో నెంబర్ కుర్రాడు రూపం లో. "నువ్వు చూడు చూడకపో, నే చూస్తూనే వుంటా" అని సాగే ఈ గీతం చాలామంది one side lovers కి యద లో కొలువుండిపోయింది. lovers ఒక్కరికే కాదండి, నాలాంటి మెలొడీ పిచ్చోల్లకి కూడాను. పల్లకిలో పెళ్లి కూతురు అని, బ్రహ్మానందం గారి తనయుడి తో చిత్రించారు, పాటలు బానే వుంటాయి, ఒకసారి ప్రయత్నించండి, మీకు కూడా నచ్చోచు. ఒక quote చెప్పనా.. పది చెడ్డ పాటలు విన్నా ఫర్లేదు, ఒక్క మంచి పాట కూడా తప్పించుకోటానికి వీల్లేదు. పరదేశి అని ఇంకో musical హిట్ వుందండి కీరవాణి గారి ఖాతా లో. "మల్లె పువ్వులాగా, మనస్సు దోచే సీమ దొరసాని" అంటు మనస్సు దోచేసుకుంటుంది. "మళ్ళి మళ్ళి మళ్ళి పూసింది, మధువన" అనే సాంగ్, మళ్ళి మళ్ళి, మళ్ళి మళ్ళి, వినాలనిపించేలా వుంటుంది. కాని, ఎక్కువ కాలం గుర్తు వుండే, సత్తాలేదు ఈ పాటకి. పెళ్లి సందడి అని ఒకప్పుడు, టాలీవుడ్ లో సందడి చెసినా సినిమా గుర్తు వుందా ? అది 365 డేస్ ఆడటానికి సంగీతం ముఖ్య కారణం అంటే, వప్పుకోవాల్సిందే. ఏ సాంగ్ అని చెప్పను, మా పెరటి జాంచెట్టా, సౌందర్యలహరా ? లేకపోతే హృదయమనే కోవెల తలపులు తెరిచిన అంటు మన సంగీతాభిరుచి ని పదును పెట్టిన సాంగా? ఆ తీర్పు ని మీకే వదిలేస్తున్నాను. "పూసింది పూసింది పున్నాగ, పూసంత నవ్వింది నీలాగా" అని మీనా చెలాకి గా నటించిన సాంగ్ ని చూసారా ? ఎంత గొప్పగా వుంటుందో. ఆ సాహిత్యానికీ, ఆ సంగీతం అద్భుతం గా సరిపోయింది. సింహాద్రి.. టాలీవుడ్ ని ఒక వూపు వూపిన చిత్రం. ఈ సినిమా విడుదలకి నేను ఇంటర్ లో వున్నానండి.. సినిమాలు చూసి పాడవ్వకు బుజ్జి అని చెప్పిన మా అమ్మ మాటలు పక్కన పెట్టి.. కీరవాణి సంగీతం, జూనియర్ NTR ని చూసి ధైర్యం చేసి వెళ్ళాను. నేను మా అమ్మకి ఇచ్చిన మాట తప్పినా, అనందం వేసింది. అఫ్ కోర్సు, ఇప్పుడు మాట తప్పటం అలవాటు అయ్యిందనుకోండి. ఇందులో "అమ్మైనా, నాన్నైనా" నా ఫేవరెట్. ఈ ట్యూన్ ని, కిష్కింద కాండ అనే తన గత చిత్రంలోంచి తెచ్చుకోటం జరిగింది. "గుజరాతి పరదాల, పంజాబీ పరువాల" అనేది ఒరిజినల్ సాంగ్. తరువాత, జూనియర్ NTR తోనే "ఎక్కడో పుట్టి, ఎక్కడో పెరిగి ఇక్కడే కలిసాము" అని పాడించారు. ఇప్పటికి, ప్రతి farewell ఫంక్షన్ లో ఇదే సాంగ్ ని ప్లే చేస్తూ వుంటారు, అంత గొప్పగా స్వరపరిచారు. శుభ సంకల్పం అని, కమల్ హస్సన్ అవార్డు గెల్చుకున్న సినిమా కి కూడా, కీరవాణి గారే సంగీతం అందించారు. "సీతమ్మ అందాలు" అంటూ ఆమని తన వొంపుల అందాలు, కీరవాణి స్వరాల అందాలూ కలిపి చూపించిన సాంగ్. సుందరాకాండ, "ఆకశానా సూర్యుడుండడు సంధ్యవేలకే" అనే సాంగ్ ని జోలిపాటల playlist కి add చేసుకోండి. ప్రత్యేకం గా "నవ్వవే నవ మల్లికా, ఆశలే అందాలుగా" అనే పాదం దగ్గర మనోహరం గా వుంటుంది. యమదొంగ లో "నూనుగు మీసాలోడు", సింహాద్రి లో "నన్నేదో చేయ్యమాకు" రెండు కూడాను జానపదాల స్టైల్ లో సాగే మేలోడీస్. పైన చెప్పిన, ప్రతి సాంగ్, కోకిల కుహు కుహులు వసంత మాసంలోనే పెట్టి, మిగిలిన కాలలని పట్టించుకోనందుకు.. ప్రక్రుతి మొదట సిగ్గుపడి, తరువాత ముచ్చటపడి, కీరవాణి రూపం లో సృష్టించిన అద్భుతాలు అనిపిస్తుంటై నాకు.

ఇంక మాస్ మసాల సాంగ్స్ మాటేంటి అంటారా ? నేను పెద్దగ వాటిని పట్టించుకోను కాని, అడిగారు కాబట్టి చెప్తున్నాను. "నువ్వు విజిల్ వేస్తే ఆంధ్ర సోడా బుడ్డి", "కాలేజీ పాపల బస్సు", "గూట్లో వుంది బెల్లం ముక్క", "పంచాదర చెట్టు మీద పాలపిట్ట"(సుల్తాన్ చిత్రం), "సుగునాభిరాముడు, సమరాన భీముడు.. ఒక్క మగాడు" ( అస్సలు, సీతయ్య సినిమా హిట్ అవ్వడానికి వున్నా ఒక్క reason కీరవాణి. సిమ్రాన్ కూడా కొంచెం హెల్ప్ చేసిందనుకోండి), "నీక్కావలిసింది, నా దాగ్గర వుంది", "కుచిపూడికైన తకదిమి దేనికైనా రెడీ".. ఇలా ఎన్నో, దేనికైనా రెడీ అని చెప్తున్నట్టు వుంటాయి. ఇంకో మాట నాకు దేవి శ్రీ ప్రసాద్ మ్యూజిక్ అన్నా ఇష్టమే. అఫ్ కోర్సు, ఆ మ్యూజిక్ ఇష్టపడనివాడు ఆంధ్ర లో వుండడనుకోండి.

మీ,
naagas

తప్పా ? తప్పున్నరా? అస్సలు వాదన కూడా అవసరం లేదు. మనలో చాలా మంది తడుముకోకుండా చెప్పే సమాధానం. నిజమే, అమ్మాయిలని పట్టుకుని కొట్టటం తప్పే.. ఒప్పుకుంటాను. కాని, ఎందుకో ఒక్క క్షణం అనర్దాలు జరగకుండా చర్యలు తీసుకొనే వాళ్ళు ఇంకా వున్నారు అనే సంతోషం కలిగింది మనసులో (అనర్దం ఏంటి, ఎం మాట్లాడుతున్నావ్ అని కోప్పడకండి. మొదట నన్ను ముగించనియ్యండి). ఇదే విషయాన్నీ, మా ఫ్రెండ్స్ తో పంచుకుందామని, మా బేవార్స్ గ్రూప్ కి మెయిల్ చేశాను. నేను చేసిన తప్పు ఒక్కటే, discalimer జత చెయ్యటం మర్చిపోయా, ఇవన్ని నా వ్యక్తిగత అభిప్రయాలు అని :) అది అన్నిటికంటే నిజమైన అనర్దం అని, తెలుసుకోటానికి నాకు ఆట్టే టైం పట్టలేదు. నా inbox, వరసుగా 100 మెయిల్స్ తో నిండిపోయింది. అందరు తిట్టేవాల్లె :( "how can you support రామసేన raa" అని. అరే, నేను వాళ్ళు చేసిన పనిని సమర్దించలేదు, వాళ్ల ప్రయత్నాన్ని సమర్దిస్తున్నాను అంతే! అని చెప్తే వినేవాడు ఒక్కడు కూడా లేడు.

ఇక్కడ రాస్తున్నది అంతా నా వ్యక్తిగత అభిప్రయాలు. నేను, చదవమని, ఏకీభవించమని ఎవ్వరిని అడిగుండలేదు. కావున, వీటిని ప్రశ్నించే హక్కు ఎవ్వరికి ఇవ్వటం జరగటంలేదు. నేను ఒక్క విషాయాన్ని గట్టిగా నమ్ముతాను. ఎవ్వరికైనా, వినేవాడికి ఇష్టమైనంతకాలం, వాళ్ళ అభిప్రాయలు చెప్పె హక్కు వుంది. ఎవ్వరి అభిప్రాయాలు వాళ్ళవి.. ఎవ్వరు వాటిని మార్చుకోలేరు. చెప్పేవాడితో వాదన వల్ల సమయాభావం తప్ప, పెద్ద ప్రయోజనం జరగదు. మీకు, ఎవ్వరైనా ఎమైనా చెప్తే, చర్చించండి కాని, వాదించొద్దు. వారి మాటల్లో మీ అభిప్రాయాలకి సరిపోయే మంచిని తీసుకుని, మిగిలింది వదిలెయ్యండి.

సరే, ఒక్కసారి మనం రామసేన గొడవ పక్కన పెట్టి, మనుషుల్లో విధాలు గురించి చర్చించి, ఇదే విషయం దగ్గరికి మళ్ళి వద్దాం.
అస్సలు, మనుషుల మెంటాలిటీ కి ఒక స్కేల్ వుంది. (నేను దీని మీద రీసెర్చ్ ఏమి చెయ్యలేదుగాని, నాకు తెలిసిన విషయాలు చెప్తున్నాను, అంతే.. తప్పులు వుంటే మన్నించండి, అస్సలు అర్ధమే తప్పనుకుంటే పెద్ద మనసుతో వదిలెయ్యండి). సరే, ఇప్పుడు ఈ స్కేల్ ని 0 నుంచి 10 వరకు కొలుద్దాం (మేము చిన్నప్పుడు 15cms స్కేల్ వాడాం, ఇదేంటి 10 వరకే వుంది అంటారా ? కాలం తో పాటు అన్ని మారుతువుంటయండి. నా చిన్నప్పుడు పరీక్షలు 100 మార్క్స్ కి రాశాను, ఇంజనీరింగ్ లో 10 cgpa సిస్టమ్ అంటే సర్డుకుపోలా, ఇది అంతే ). స్కేల్ కి, ఒక చివరి వుండే జనాలు, అంటే సున్నా దగ్గర, నా ఇష్టం వచినట్టు నేను బతుకుతా, అంతా నా ఇష్టం అంటూంటారు. వీరిని modern people లేకుంటే కొత్త తరం వాళ్ళు అంటాం. ఇంకో వైపు జనాలు, పూర్వికులు ఎలాగైతే బతికారో మనం కూడా అలానే బతుకుదాం అంటారు. వీరినే మనం, చాందసవాదులు అంటువుంటాం. మొదటి వారిని కొత్త తరం వాళ్ళు అని ఎందుకు అన్నానంటే, చందాస వాదులు అని వున్నట్టు, ఈ టైపు వాళ్ళకి ప్రత్యేకమైన పేరు ఏమి లేదు. కొత్త తరం లోనే, ఇలాంటి వాళ్ళు ఎక్కువ, కావున ఈ సారికి ఇలా సర్దుకుపోదాం. నాతొ ఒకసారి మా ఫ్రెండ్ చర్చిస్తున్నప్పుడు ఈ విషయం చెప్పాడు, communisam లో శిఖరాలని చేరుకున్న మహానుభావులు, అభివృద్ధి ని వ్యతిరేకిస్తారంట.. ఎందుకో తెలుసా, అభివృద్ధితో పాటే అసమానతలు వస్తాయనే భయంవల్ల. ఈ విషయం ఇప్పుడు మీకు ఎందుకు చెప్పానంటే, చాందసవాదం ఈ విధంగా కూడా జనించవచ్చు అని అంతే.

ఐతే వీళ్ళ వాదనలు ఎలా వుంటాయో చర్చిద్దాం, ఇప్పుడు. మొదటి రకం వాళ్ళు.. వీళ్ళు, నీ మనసుకి చేయ్యలనిపించిన ప్రతి దాన్ని చేసెయ్యి, నీ ఇష్టం, నీకు ఆనందం కలుగుతుంది అంటే, పర్యవసానాలు గురించి (పెద్దగా ?) పట్టించుకోకు అంటారు. ఈ ధోరణి వీపరితం గా వుండేవాళ్ళు sadist/psycho లా మరిపోటానికి అవకాశాలు లేకపోలేదు. వీరి గురించి ఎక్కువ మాట్లాడుకోటానికి ఏమి లేదు. స్వార్ధం అనే దానికి అబ్బ లాంటి భావన, మనిషి రూపం దాలిస్తే వీళ్ళే. ఉగ్రవాదులని (అవును, వాళ్ళకి వ్యక్తిగత స్వార్దం వుండకపోవచ్చు గాక, అయినా ఉగ్రవాదాన్ని మొత్తంగా తీసుకుంటే, వాళ్ల కోర్కెలు స్వార్దాన్ని మీరిపోతాయి) ఈ స్కేల్ మీద పరిగణిస్తే, ఈ కోవలోకే వస్తారని నా అభిప్రాయం. భవిష్యతు లో పర్యవసానాలు ఎలా వుంటాయో ఆలోచించే, సమయం.. ఆలోచించాలనే ఆలోచన వీరికి వుండదు. ఉదాహరణ కింద, WTO మీద దాడి ని పరిగణించవచ్చు. ప్రాణ నష్టం, ఆస్తి నష్టం తో వీరికి పని లేదు. వారి ప్రాణాలతో కూడా వారికి సంబంధం లేదు. చూడండి, పైశాచికత్వం. నాకు దురాలవాట్లకి, చెడుకి తేడా తెలియదని కొట్టిపడేయ్యకండి, రెండిటికి పెద్ద తేడా లేదు నిజానికి. మొదటిది సొంత హాని చేసేది ఐతే, రెండోది ఇతరులకి హాని చేసేది. పక్క వారిని చంపటానికి నీకు ఎలాగైతే హక్కు లేదో, నీ ప్రాణం తీసుకోటానికి కూడా అలాగే హక్కు లేదు. ఇక్కడ ఒక విషయం చెప్పలనుంది. నువ్వు అంటే నువ్వు ఒక్కడివే కాదు, నీ ఆత్మీయులు, నీపై వాళ్ళ ఆశలు, నీ ఆశయాలు, నీ అలోచనలు, నీ కర్తవ్యాలు, నీ బాధ్యతలు, నువ్వు ఇంతవాడివి అవ్వటానికి ఎందరో పడ్డ కష్టాలు, భూమిపై నువ్వు వాడుకున్నవనరులు .. వాటినన్నీంటికి సమాధానం చెప్పి చావు కావాలంటే. ఒహో, ఐతే sadist దేవుడిని నమ్మడంటావ్ ? అందరు ఒకలా వుండరని ముందే చెప్పాను. sadist/psychos అంటే, విపరీతధోరణి కలవారు అని అర్దం. దేవుడిని విపరీతంగా నమ్మేవాళ్ళు కూడా దేవుడికోసం ఎదో చేస్తున్నామంటూ, psychoగా మారే అవకాశాలు వున్నయి.

స్కేల్ లో కుడి చేతి వైపుకు జరిగితే, అక్కడ, ప్రాశ్చాత్య సంప్రదాయాన్ని (క్షమించాలి, ఇక్కడ నేను, భారతీయుల గురించి మాట్లాడుతున్నానండి. మనల్ని ప్రభావితం చేస్తుంది, మనకంటూ ఒక ప్రత్యేకత లేకుండా చేస్తుంది.. ఇంకా ఇక్కడ తప్పు గానే పరిగణించ పడుతూంది, ప్రాశ్చాత్య సంప్రదాయమే/అలవాట్లే కావున ఉదాహరణ కింద తీసుకోటం జరిగినది. ఇదే స్కేల్ ని ప్రాశ్చత్యానికి అనువదిస్తే, స్వేచ్చా జీవితం కనుక 1-5 వరకే వుంటుంది) విపరీతం గా ప్రేమించే వాళ్ళు ఎదురవుతారు. ప్రతి దినం ఏదో ఒక కొత్తదనం కావలి. విభిన్నత అంటే, చెవి కోసుకుని, ప్రాణం ఇస్తారు. వీళ్ళ ధోరణి చట్టపరమైన ఆంక్షలని పట్టించుకునేదిగా వుంటుంది. అంటే, వీళ్ళు చట్ట పరిమితికి లోబడి, ఆకర్షణకి లోకాబడిన పనులని చేస్తూ వుంటారు. చాలాసార్లు రహస్యం గా చట్టనిరోధ కార్యక్రమాలు చేస్తూనే వుంటారనుకోండి, కాని చెయ్యటానికి బయపడుతూ వుంటారు. అలా బయపడటానికి కారణం, తప్పు చేస్తున్నావు అని చెప్పే వాళ్ల అంతఃరాత్మ కావొచ్చు, చట్టపరంగా శిక్షని అనుభవించాల్సి వస్తుందని కావొచ్చు, లేకపోతే తల్లితండ్రులని మోసం చేస్తున్నామనే భావన కావొచ్చు. ఇలాంటి వాళ్ళు మన చుట్టుప్రక్కల చాలా మందే వుంటారు. మొన్న, రామసేన వాళ్ల చేత తన్నించుకున్నవారు ఈ కోవా లోకే వస్తారని (కేవలం) నా అభిప్రాయం. (మనవి: నిజమే, అందులో అందరు తప్పుడువాళ్ళే అని నేను కూడా అనటం లేదు. కళ్లు చెట్టు కింద నిలబడి పాలు తాగామంటే ఎవ్వరు నమ్మరు. స్థాన ప్రభావం మన మీద ఎదుటి వారికి కలిగే భావనని తప్పకుండా ప్రభావితం చేస్తుంది. పదిమంది గుంపు లో 8 మంది జులాయి వెధవలు ఐతే, ఆ గ్రూప్ కి జులాయి గ్రూప్ అనే పేరు వస్తుంది కాని, "జులాయి గ్రూప్ ఇద్దరు తప్ప" అని ఎవ్వరు చెప్పుకోరు. గొప్ప ఔషదాన్ని చుక్క విషంతో కలిపితే, విషమే అవుతుంది కాని, దాని పూర్వ లక్షణాలు ఒక్కటి కూడా మిగలవు. చెడుకి మంచి మీద అంత స్వాదినత వుంది. దీనినే పెద్దలు, సావాస దోషం అని చెప్పారు. ఆ గ్రూప్ లో 1-2 మంచి వాళ్ళు వుంటే వుండొచ్చు గాక, కాని కాలక్రమేణా వారు కూడా రూపాంతరం చెందుతారు. దీనికి సరైన ఉదాహరణ కర్ణుడు. ఆయనలో ఎన్ని మంచి గుణాలున్న, ఎంత దానశీలత వున్నా, దుర్యోదనుడితో స్నేహంవల్లనే లోకం దృష్టిలో చెడ్డవాడిగా మిగిలిపోయాడు. కాదనగలమా ? అవును, సావాస దోషం అంటే, ఒక కథ గుర్తుకి వచ్చిందండి.. సందర్భోచితం కాదుకాని, మంచి కధ. చిన్నప్పుడు మా అమ్మమ్మ చెప్పేది. అనగనగ ఒక వూరిలో ఒక రాకుమారుడు (రాకుమారుడు రాజ్యం లో కదా వుండాలి అని చెత్త ప్రశ్నలు వెయ్యోద్దండి. ఏదో పని మీద ఆ ఊరికి వెళ్ళాడని సరిపుచ్చుకోండి). ఎక్కడికో ప్రయాణాం చేస్తూ, అడవి లో ఒక చెట్టు కింద విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు (అర్ధం అయ్యి అవ్వనట్టు వుంది కదా, సరే.. వాళ్ళ రాజ్యానికి back to pavillion అన్నాడు, దారిలో అడవి అడ్డం వచ్చింది.. సూపర్ హీరో కాదు కాబట్టి, జంప్ చెయ్యకుండా.. గుర్రం మీద దాటుతున్నాడు. ఇలా అయితే స్టొరీ పూర్తిఅవ్వదు చెప్తున్నా). ఇంతలొ ఒక కాకి, ఒక హంస అదే చెట్టు మీద వాలాయి. కొంచెంసేపు పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకున్నై (ఏం మాట్లాడుకున్నై అని సందేహమా ? రాజకీయాలు అయ్యివుంటాయి.. మనకెందుకు చెప్పండి). రాకుమారుడి మీద ఎండ పడుతుంటే అయ్యో పాపం అని ఫీల్ అయ్యి, హంస తన రెక్కలతో నీడ పట్టింది. (యమదొంగ సినిమా లో జూనియర్ NTR కి ప్రియమణి కొంగు పట్టినట్టు) కాకికి నవ్వు వచ్చింది అది చూసి, అవసరమా నీకు అని అడిగింది హంసని. పరోపకారం చెయ్యటానికి కూడా పెట్టిపుట్టాలి అని శెలవు ఇచ్చింది, చెడ్డ వారితో ఎలా మసులుకోవాలో తెలియని మన హంసగారు. తిక్క కుదురుస్తా వుండు అని చెప్పి, కాకి ఆ రాకుమారుడి మీద రెట్ట వేసి, తుర్రుమంది. ఆ ఐటెం రాకుమారుడు లేచి కోపంగా పైకి చూస్తే, మేరీ మాత ఫోజులో వున్న మన హంస కనపడింది. కాకి రెట్టకి హంస రెట్ట కి తేడా తెలుసుకోటానికి వాడు, మీ అంత తెలివైనోడు కాదులెండి. ఫాస్ట్ గా, బాణం తీసాడు, గురి పెట్టాడు, కొట్టాడు. మన హంస స్పాట్ లో చచ్చిపోయింది. ఇక్కడ విషయం, హంస కూడా కాకిలాగా ఎందుకు ఎగిరిపోలేదన్నది కాదు (భహుశా వాడి మీద ఇంకా ఎండ పడుతుంటే, గొడుగు పడుతుందేమో పిచ్చి మొహంది), సావాసదోషం... కాకితో పాటు వున్నందుకే కదా మంచిదైన హంస మరణంచాల్సి వచ్చింది. ఇప్పుడు కథ కంచికి, మనం తరువాత paragraph కి.

స్కేల్ లో పైన చెప్పిన ఇదే స్థానం లోకి సంఘం లో వుండే నేరగాళ్ళు కూడా చేరుతారు. కాకపోతే ఒక్కటే తేడా, పై వాళ్ళు డబ్బు తగలేస్తారు సంతోషం కోసం, వీళ్ళు అదే డబ్బు ని సంపాదిస్తారు సంతోషం కోసం. మీరే ఆలోచించండి ఇంకా తేడాలు ఏమేమి వున్నాయో! నేరగాళ్లలో దేవుడిని నమ్మేవాళ్ళు చాలామంది వుంటారు.
వారిని మరి స్కేల్లో ఎడమవైపుకి ఎందుకు వేశావంటే, నా సమాధానం ఒక్కటే. వీరిలో, ధన/వస్తు/సుఖ వ్యామోహమనేది దేవుడిని, మన పూర్వికుల, ఆచారాల మీద గౌరవాలని అణిచివేసి, వాటి మీద ఆధిక్యతని కలిగివుంటుంది. ఇక, ఇదే స్కేల్ లో కుడి చేతి వైపుకి కదిలే కొద్ది, మనుషుల్లో దేవుడిని నమ్మే వారి సంఖ్యా కూడా పెరుగుతుంది. (గమనిక: నేను చెప్తున్నది అంతా, ఆ శ్రేణి లో వుండే అధికుల గురించి. ఇలాంటి విషయాలలో ఆక్షేపణలు చాలా వుండొచ్చు, కాని సహజం గా జరిగేవాటిని గురించి ప్రస్తావిస్తున్నానని గమనించవలసినది గా ప్రార్దన.. మరో చిన్న గమనిక: ఈ బ్లాగ్ లో దేవుడిని నమ్మటం అనేదానిని నా పరిమిత జ్ఞానం వల్ల విరివిగా వాడటం జరిగింది. పోస్ట్ మొత్తం చదివినా సరే clarification, justification లభించక, అభ్యంతరంగా అనిపిస్తే.. బాలయ్య విన్యాసాలు చూసి నవ్వుకుని వదిలేసినట్టు వదిలెయ్యమని ప్రార్ధన.).

కుడి వైపుకు, చిట్ట చివరున, అంటే 10 కి దగ్గరలో, ఈ చాందసవాదులు గా పిలవబడే వర్గం.. వీరు కొత్త వాటిని జీర్ణించుకోలేరు. ప్రతి నూతన పోకడ కి ఒక అనర్దం, ఉపద్రవం వెనకంటే వుంటాయని వీళ్ళ గొప్ప నమ్మకం (కొంతమందికి అనుభవం కూడా అయ్యి వుండొచ్చు). వారు నమ్మి, అనుసరించే పద్దతులు తప్పితే, వేరే వాటిని అస్సలు నమ్మరు. ఆ కొన్ని పద్దతులనైన వీళ్ళు ఎలా నమ్ముతున్నరాయ అంటే, పెద్దలనుంచి సంక్రమించింది. వాళ్ల పెద్దలు అనుసరించిన సాంప్రదాయాలు, పద్దతులే వీరికి ఎక్కువ నేర్పుతాయి. వీరి వల్ల సంఘానికి మంచి వున్నా, వీరి కుటుంబానికి మాత్రం నరకం. మంచి ఏంటా అని ఆలోచిస్తున్నారా ? ఏమి లేదండి. మన సంస్కృతీ ( సంస్కృతీ కి చాలా అర్దాలు వున్నాయి. దాని అర్దాల మీద ఒక పెద్ద గ్రంధాన్ని రాయొచ్చు కాని, ప్రస్తుతానికి అందరు అంగీకరించిన ఒక అర్దాన్ని తీసుకుని, సంతృప్తి పడదాం. సంస్కృతి అనగా, ఒక సమాజం చేత తరతరాలుగా పరస్పర కృషితో అభివృద్ది పరచబడి, ఆ సమాజాన్నే కొన్ని నిర్దేశిత గమ్యస్థానాల వైపు నడిపించే, ఆచారాల, విలువల, వ్యవహారాల, అలవాట్ల(మో||) సముహారం.) ని అంతమవ్వకుండా కర్కశం గా కాపాడేవాళ్ళు వీళ్ళే. యమ భగవానుడంటె ఎవ్వరికీ ఆరాధ్య దైవం కాదు, కనీసం పూజలు కూడా చెయ్యరు. కాని ఆయన లేకుంటే, పాపభీతిని వూహించగలమా ? నిజానికి దేవుడిని నమ్మటం వల్ల కలిగే గొప్ప లాభాల్లో ఒకటి ఈ పాపభీతి. ప్రాశ్చాత్య సంస్కృతీ లో దేవుడిని పాపక్షమాపణ కోరుకుని, విముక్తి పొందే వేసులబాటే, ఆ సంస్క్రితికి విచ్చలవిడి స్థితిని తీసుకువచ్చిందని నేను నమ్ముతాను. మన హైందవ సంస్కృతీ లో కూడా చెంపలు వేసుకోటం, గుంజీళ్ళు తీయటం లాంటివి పాపా పరిహారణ కింద వున్నవి కదా అని మీరు వాదించవోచ్చు. అవును నిజమే, కాని ఎక్కడ కూడాను, చెంపలు వేసుకుంటే పాపాలన్నీ హరింపపడతాయని చెప్పలేదు. అవి చిన్న చిన్న తప్పులకి, చిన్న చిన్న ప్రాయశ్చిత్తాలు. హిందువుల్లో పాప, పుణ్యాల లెక్కలు అంతా చనిపొయినాకే. అందుకే, 10 మార్కుల పాపం చేస్తే, 15 మార్కుల పుణ్యాలు చెయ్యాలని చూస్తారు మనవాళ్ళు (అందరు కాదులెండి, కర్మ సిద్దాంతాన్ని నమ్మేవాళ్ళు). నాకు కొన్ని తప్పులకి మన పురాణాల్లో (దండనీతీశాస్త్రం అని ప్రత్యేకం గా ఒక శాస్త్రం వుందండి) పేర్కొన్న కొన్ని ప్రాయఃశ్చిత్తాలు తెలుసును, అవి చూసి ఎంత కఠినమో మీరే గ్రహించండి. మద్యపానం, గురుపత్నిని ఆశించటం, విప్రుని చంపటం, విప్రుని దనాన్ని అపహరించటం, మరియు ఇవి చేసినవాడిని ఎదిరించకపోటం.. ఇవన్ని పంచమహాపాతకాలు. ఇందులో మొదటిది, చివరిది ఈ కాలంలో చాలా సహజంగా జరుతున్న పనులు. మద్యపానాన్ని.. గురుపత్నిని ఆశించటం మరియు ఒక హత్య ని చెయ్యటంతో పోల్చారండి. ఐనా, మందు తప్ప తాగి.. మనది కాని జీవితంలో, మనది కాని లోకంలో బతకటం ఏంటి చెప్పండి. మీకు అంతగా బోర్ కొట్టి, ఒక కొత్త జీవితం/కొత్త అనుభూతులు కావాలంటే, అందుకోసం చాలా మార్గాలు వున్నాయండి, తాగనక్కర్లేదు.. ఏమంటారు ? తాగటం అంటే, మనం ఎంతగానో ప్రేమించే మన జీవితంలో కొన్ని అపురూపమైన ఘడియలని కోల్పోవటమే. ఆ అనుభూతిని కూడా ఎందుకు వదులుకోవాలి, పోయేవి కొన్ని గంటలే కదా అంటారా ? మీరు స్కేల్ లో 3-4 మధ్యలో వుంటారు :P

సరే, back to topic.. ఇక చాందసవాదుల కుటుంబానికి నరకం ఎందుకో ప్రత్యేకం గా చెప్పనక్కర్లేదు. వీరు మార్పు ని స్వీకరించకపోగా, వీరితో పాటు జీవించే వాళ్ళు కూడా అనుసరించుటకు అవరోధం అవుతారు. కాలం తో మారకపోవటం/ మారలేకపోవటం వీళ్ళ సమస్య. కాదు, వీరితో పాటు జీవించే వాళ్ళకి సమస్య. నా దృష్టి లో వీరు సంఘాభివృద్ధి కి తోడ్పడకపోవచ్చు గాక, కాని వీరినుంచి చెడు మాత్రం వూహించజాలనిది (ఎందుకంటె, వీరు అనుసరించే చాలా ఆచారాలు ఎప్పటినుంచో అనుక్షణం పరిశీలించి, మార్పులు ఆవశ్యకం అను చోట అభివృద్ది పరచబడినవి. అవి ఇన్నాళ్లుగా సత్ఫలితలని ఇస్తూనే వస్తున్నాయి). కాని, వీళ్ళ ఆలోచన సరళి లోనే, ఒక ప్రధానమైన లోపం కనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు వారు అనుసరిస్తున్న ఆచారాలు మొదటినుంచి ఇలా లేవని, కాలానుగుణంగా మారుతూ వచ్చాయని వాళ్ళు తెలుసుకోవాలి. ఇలాంటి వారు ఇప్పుడు బహు అరుదు అని నా ఉద్దేశ్యం, వున్నా మనలాంటి hitech జనాలకి బూతద్దం పెట్టుకు వెతికినా కానరాని చోట్ల వుంటారు. ఎప్పుడూ కుడి దిశ లోనే పోతావా అని కోప్పడకండి, కుడి అనేది హిందువలకి పవిత్రత అని సెంటిమెంట్. సరే, మీ కోరిక మీద ఈ సారి మనం ఎడమ చేతి వైపు పయనించబోతున్నాం ;) ఇక 5-7 శ్రేణి లో వుండేవాళ్ళు దేవుడిని నమ్ముతారు, తరతరాలనుంచి మనకి సంక్రమిస్తున్న విధివిధానాలని, కట్టుబాట్లని ఆచరించటానికి పెద్దగా విముఖత కనిపించదు.. అదే విధంగా కొత్తదనాన్ని కూడా ఆహ్వానిస్తారు. (చిన్న గమనిక: ఈ బ్లాగ్ లో దేవుడిని నమ్మటం అనేదానిని నా పరిమిత జ్ఞానం వల్ల విరివిగా వాడటం జరిగింది. పోస్ట్ మొత్తం చదివినా సరే clarification, justification లభించక, అభ్యంతరంగా అనిపిస్తే.. బాలయ్య విన్యాసాలు చూసి నవ్వుకుని వదిలేసినట్టు వదిలెయ్యమని ప్రార్ధన. ) వీరు ఒప్పుకునే కొత్తదనం, చాలా సందర్బాలలో innovations/టెక్నాలజీ సంబంధితాలు అయ్యి వుంటాయి. అనగా, మనిషి జీవితాన్ని సౌలభ్యకరంగా రూపుదిద్దెవన్నమాట. వీరు చాలావరకు ఫ్యాషన్ లో కొత్త పోకడలకి వ్యతిరేకం. పల్లెటూరులలొ, బస్తిలలో ఇలాంటివారిని అధికంగా చూడవచ్చు. ఇక 5 కి అటు ఇటు గా వుండే జనాలు ఎలా అలోచిస్తారంటే, మన పూర్వికులు చెప్పిన వాటిని 1+1=2 లా చూడకుండా, ఇప్పుడు కూడా వాటి వల్ల వొరిగే మంచి ఏమైనా వుందో లేదో బేరీజు వేసుకోవాలి అంటారు. వారి కాలంలో వారు ఆచరించినవాటికి ఏదో ఒక మంచి వుద్దేశ్యం వుండి ఉండొచ్చు, కాని అది మారుతున్న కాలానికి అనుగుణంగా వుండాలని ఏమి లేదు కదా, అందరికి బ్రహ్మంగారి కాలజ్ఞానం తెలియాల్సిన అవసరంలేదు కదండీ. అలాగే ప్రాశ్చాత్య పద్దతులని కూడా పూర్తిగా గుడ్డిగా అనుసరించటం కాకుండా.. మనమేంటి, మన భారతీయుల ప్రత్యేకత ఏంటి అనే వాటిని దృష్టి లో పెట్టుకుని, అంచానా వేసి.. అన్ని విధాలుగా మంచి అనిపిస్తే అనుసరించండి, మన తరువాత తరాలకి మంచిని (మంచినే) అందివ్వండి. ఒక్కోసారి innovations/టెక్నాలజీలో కూడా చెడు వుండొచ్చు, ఆలోచించండి. సంక్లిప్తంగా, పనికి రాని పాత ని వదిలెయ్యండి.. మంచి కొత్తని ఆహ్వానించండి. నా ఇష్టం, నా జీవితం అని గుడ్డిగా ఏ పనిని చెయ్యకండి. అది మనతో పాటు, మన తరువాత తరాలని కూడా ప్రభావితం చేస్తుంది. ఉదాహరణకి, పెట్రోల్ వాడకం. పెట్రోల్ మూలాలు పున్రోత్పతి జరగటానికి కూడా వీలు లేకుండా, వాడేస్తున్నాం. మన విపరీత చర్యలు వల్ల, తరువాత తరాలు అస్సలకి బతకాటానికి కూడా అవకాశం లేని పరిస్థితిని కలిపిస్తున్నాం. అలా కాదు.. నాకు నేడు నేను ఎలా గడిపానో ముఖ్యం అంటారా, రేపు అనేది రేపటికి నేడు అవ్తుందండి. అది ఆలోచించారా ?

సరే ఇంత సొల్లు మాట్లాడుకుంటున్నాం కదా, దేవుడి మీద, ఆయన అస్తిత్వం మీద కొంచెంసేపు ఆలోచిద్దాం.
మనలో దేవుడి అస్తిత్వాని ప్రశ్నించే వాళ్ళు చాలా మంది వుండొచ్చు . సైన్సు ని నమ్మేవాళ్ళు జనరల్ గా దేవుడిని మనసార నమ్మరు. కాని, నమ్మితే వచ్చే తప్పు ఏంటి ? సైన్సు సమాధానాలని కనుక్కొలేకపొయిన ప్రశ్నలనుంచి దైవం అనే భావం పుట్టింది. ఆ ప్రశ్నలకి ఇంకా మనం సమాధానాలని వెతుకుతునేవున్నాం. వెతికినంతకాలం దైవాన్ని బతికిద్దాం. దేవుడ్ని నమ్మటం వల్ల కలిగే ఇంకో లాభం చెప్పనా.. నమ్మకం కలుగుతుంది, మన మీద మనకి నమ్మకం పెరుగుతుంది. నా మటుకు నాకు, దేవుడికి ఒక దణ్ణం పెట్టుకుని, పరీక్షకి వెళ్తే, పేపర్ అంతా చదివినవే వస్తాయనుకుంటా. కానీ జరిగేది అది కాదు, నా మీద నాకు నమ్మకం పెరుగుతుంది, నాకేంటి అంతా దేవుడు చూసుకుంటాడని ప్రశాంతంగా పూర్తిచేస్తా పరీక్షని. ఇప్పటివరకు అన్ని విజయాలే మరి. అలా అని, దేవుడికి దణ్ణం పెట్టి, గాల్లో దీపం పెట్టమనటంలేదు. మన కృషి ని మనకి తెలియచెప్పే ఒక సాధనం దేవుడు. మనకి ప్రశాంతత చేకూర్చే సాధనం దేవుడు. దానిని మంచి చేసే ఒక టెక్నాలజీ కింద పరిగణించండి, తప్పు లేదు.

ఇంతకి రామసేన వాళ్ళు చేసింది తప్ప, ఒప్పా ? తొందర పడకండి, ఇప్పుడు అదే మనం చర్చించబోతున్నాం. చర్చ ఏంటి నీ మొహం, అన్ని నీ ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలే గా అంటారా.. హిహి, ఇంతకుముందే చర్చకి తెర లేపి, తల మీద తడి గుడ్డ వేసుకున్నా :) ఇప్పుడు విషయానికి వస్తే, ఈ బ్లాగ్ చదివే చాలా మంది స్కేల్ లో 5 కి కిందనే వుంటారు. కొంతమంది 5 కి అటు వైపు వుండొచ్చేమో గాని, మరీ దూరం ఐతే వెళ్ళలేరు. ఇప్పుడు రామసేన వాళ్ళ ప్రయత్నం 5కి ఎడమవైపు వాళ్ళకి నచ్చదు, కుడివైపు వుండేవాళ్ళకి నచ్చుతుంది. ఇంక, 7 పైన వుండేవాళ్లకి, వాళ్ళు చేసిన పనులు కూడా నచ్చుతాయి. నేను రామసేన నీ కొంత వరకు సమర్దిస్తున్నానని ముందే తెలియబర్చుకున్నాను, కాని, ఆడపిల్లలని పట్టుకు తన్నటం మాత్రం, ఖచ్చితంగా ఆహ్వానించదగ్గ పరిణామం కాదు. (ఇక్కడ అసంధర్బమైనా, ఒక విషయం చెప్పాలి. ఒకప్పుడు నేను RSS అనుచరుడుని. దాని ప్రభావం నా మీద కాదనలేనిది).. పబ్స్ కి వెళ్ళటం పూర్తిగా తప్పు, చెయ్యకూడని పని అని నేను కూడా అనటం లేదు. మనిషి మనస్సుకి కట్టుబాట్లు ఏమాత్రం అడ్డం కాదు అని నాకు తెలుసు. కాని ఆ కట్టుబాట్లు అనేవి, వూరికే ఏమి లేవు కదా.. ఒక కారణం వుంది వాటి వెనుక.. అది తెలుసుకుని, కాలానుగుణంగా మంచి జరుగుతుందనుకుంటే కట్టుబాటుల్లో కొంచెం వెసులుబాటుని కలిపించండి, వాటినే మన తరువాతి తరాలకి అందించండి. పబ్స్ కి వెళ్ళాలనిపిస్తే వెళ్ళండి, కాని మనం చేస్తుంది ఎంతవరకు సమంజసమో బుద్ధితో అలోచించండి, మనస్సుతో కాదు.

మీ,
నాగాస్.

lol. చిన్నప్పటినుంచి టెక్స్ట్ బుక్స్ లో biographies చదివి చదివి, intro తరువాత బాల్యం అని sub heading తో paragraph వస్తుందని, అలా fix అయ్యిపోయా. ఇప్పుడు నా బ్లాగ్ లో కూడా, నాకు తెలియకుండా అదే టైటిల్ పెట్టేసా :) ఎహె, ఈ సొల్లు ఎందుకు, వెళ్లి change చెయ్యొచ్చు కదా అంటారా, ఒక్కసారి fix అయితే నా మాట నేనే వినను :P ఈ మధ్య ఈ పోకిరి dialogues గొడవ చాల ఎక్కువ అయ్యిపోయిందండి. డ,డి,డు, బాష మాట్లాడే ఈ naagas గాడు sudden గా అండి, గిండీ, అంటున్నాడేంటి అని ఆలోచిస్తున్నారా ? అదే మరి, రామాయణం లో పిడకల వేట అంటె, సైడ్ ట్రాక్ తీసుకోకుండా, actual టాపిక్ మీద concentrate చెయ్యమని మనవి. ( పని లో పని, చిన్న anouncement, ఇక పైన నేను గౌరవ వాచకలే వాడాలని, strong గా decide అయ్యానండి. కారణాలు ఏమి అయ్యి వుండొచ్చు అని, జుట్టు పీక్కుని, నేను పోగుట్టుకున్నట్టు పోగొట్టుకోకండి. నేనే చెప్తాలెండి బ్లాగ్ లో space చూసుకుని.) ( main track.. main track.. ??) ఎస్, పోకిరి.. హ.. ఈ పోకిరి గొడవ మాములుగా లేదండి. పూరి జగన్నాథ్ గారు ఏ నిమిషం లో రాసారో గాని, ప్రతోడు అడ్డ దిడ్డం గా use చేసి పారీస్తున్నాడు. ఉదాహరణానికి, ఎవడైనా ఏదైనా చెయ్యమని అడిగితే, నేను ఒకడు చెబితే చెయ్యను, చెయ్యాలనిపిస్తే చేస్తా అంటున్నారు. ఇంకొకటి, అన్నయ్య అని సంభోదన. అన్నయ్య, [ఏంటి ఇది, ఎవరీడు, ఏడికి] ? ఇలా ఎక్కడ కుదిరితే అక్కడ. ఈ స్టైల్ ని వీడు complain చేస్తున్నాడు, వీడు follow అవ్వడేమో అనుకుంటే, పప్పు లో కాలే కాదు, total గా మునిగి, స్విమ్మింగ్ చేసినట్టే. ఫైనల్ గా నేను చెప్పొచ్చేది ఏమనగా, గొడవలు అయినా పర్లేదు, పూరి జగన్నాథ్ గారు ఇంకో క్యారెక్టర్(పోకిరి రేంజ్ లో ) మనకి ఇచ్చేంత వరకు, మీరు కూడా same స్టైల్ ని follow అయ్యిపొండి చెప్తా! ;) వెయిట్ వెయిట్. నన్ను కొంపతీసి మహేష్ బాబు ఫ్యాన్ ని అని misunderstandings గట్రా లాంటివి చేసుకోమాకండి. నా చిన్నప్పుడు నా cousins influence వల్లనైతేనేం, మా క్రోసూరు theatre లో ఎక్కువ రోజులు బాలకృష్ణ మూవీస్ ఆడటం వల్లనైతేనేం, మా పెద్దోళ్ళు NTR ఫాన్స్ అవ్వటం వల్లనైతేనేం (అస్సలకి CNB వప్పుకోడేమొ గాని, ఛాన్స్ ఇస్తే మా తాతే NTR ట్రూ follower ;)) మనం కూడా బాలయ్య ఫ్యాన్! ( ఇప్పుడు ఐతే అలా చెప్పుకోటానికి సిగ్గు పడుతున్నాం గానీ, నేను 10th చదివినంత వరకు, గొప్ప గా చెప్పుకోనేవాదినండి, చిరు కంటే బాలయ్య too much అని. తరువాతే తెలిసింది బాలయ్య నిజంగానే too much అని ) చిన్నప్పుడు అంటె గుర్తుకు వచ్చిందండి, అస్సలకి నేను టాపిక్ స్టార్ట్ చేసింది నా బాల్యం గురించి కదా.. అయ్యయ్యో, మనకి ఈ రోజు ముహూర్తం సరిగా లేనట్టుంది, ఇంకో రోజు నా బాల్యం గురించి సవివరం గా, ఎలాంటి మళ్ళింపులు లేకుండా, మీ ముందు వుంచుతాను.(అస్సలు, నిన్ను ఎవడు రా అడిగాడు నీ బాల్యం గురించి అని మాత్రం అడగకండి, naagas ఫీల్ అవతాడు). ఒకే మరి, అప్పటి వరకు, జాగ్రత వహించండి. ( ఏంటి, నేను garnier కి brand ambassador అనుకుంటున్నారా ? అదేదో సినిమా లో Mr. నితిన్ రెడ్డి గారిలాగా సైకిల్ ambassador కి ఏమైనా సరిపోతనేమో గానీ, అంతకి మించి సీన్ లేదండి.) అది just, take care కి ట్రూ తెలుగు translation :)

మీ,
naagas.

చిన్న విన్నపం: తెలుగు వికీ అని ఒక గూగుల్ గ్రూప్ వుంది, దయచేసి అందులో జాయిన్ అయ్యి, మీ contributions అందించవల్సినది గా ప్రార్దన. contribution (అంటే, మనీ కాదు బయపడకండి) కష్టం అంటారా ? సరే, atleast జాయిన్ అవ్వండి, రోజు తెలుగు లో ఒక వ్యాసం మీ మెయిల్ అడ్రస్ కి వస్తుంది.
చిరునామా: http://groups.google.com/group/teluguwiki

నమస్తే,
ఎందుకో ఈ రోజు నాకు కూడా blogging చెయ్యాలనిపించింది (last two days లో చాలా ఎక్కువ blogs చదివాను, may be inspire అయ్యానేమో! నన్ను inspire చేసిన blogs ని links లో add చేస్తానులెండి. ). ఇన్నాళ్ళు చాలా blogs వున్నాయ్ కదా, వాళ్ళ views చదవటానికే మనకి టైం లేదు అని ignore చేస్తూ వచ్చాను. అలాగా, మరి ఇప్పుడు ఎందుకు అనిపించిందయ్యా నీకు sudden గా అంటే, రెండు కారణాలు వున్నాయ్. ఒక్కటి, స్వచ్చమైన తెలుగు లో వున్న blogs చాలా తక్కువ. రెండోది అందరు naagas కాదు కదా ;) వాళ్లవి, వీళ్ళవి, అభిప్రాయాలు చదివి నేను తెలుసుకోటం తప్ప, నేను ఏంటి, నా అభిప్రాయాలు ఏంటి.. అనేవి చాలా మంది కి తెలియకుండా పోతున్నాయి. నా అభిప్రాయలు నాలోనే నిక్షిప్తమై వుండి, కాల గమనం లో నాకు కూడా తెలియకుండా అంతమై పోవాలా ? 10 years తరువత నా లైఫ్ లో నేను నేర్చుకున్నవి, నేను చేసినవి, చూసినవి, అనుభవించినవి, feelings ఏంటి అని నా మనస్సు ని అడిగితే, అది brain లో వున్న programming languages semantics తప్పితే ఏమి చూపించలేకపోతుందేమో అనే భయం. అలా జరగనే కూడదు, నా ఇంటర్ లో నేను రాసిన కవితలు, ఇంజనీరింగ్ లో రాసిన నోవెల్, చిన్నప్పుడు గీసిన బొమ్మలు, 9th లో రికార్డు చేసిన మాటల సినిమా ఇవన్ని ఎప్పటికి మననం చేసుకోవాల్సిన విషయాలు. అవి, నా బిజీ లైఫ్, కెరీర్ వాళ్ళ మిస్ అవ్వకూడదు. వాటికోసం ప్రత్యేకం గా time spend చెయ్యకపోయినా పర్లేదు, atleast వాటిలో నాకు ప్రవేశం వుందని అయినా గుర్తు వుండాలి కదా. నా ఈ ప్రయత్నం లో success అవ్వాలని దేవుడ్ని కోరుకుంటూ..

మీ,
Naagas.